ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ SJOGREN, ΠΟΥ ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΩΝ ΕΠΙΘΗΛΙΩΝ ΕΝΔΟΚΡΙΝΩΝ ΑΔΕΝΩΝ (ΣΙΕΛΟΓΟΝΟΙ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΪΚΟΙ), ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΕΚ ΠΡΟΟΙΜΙΟΥ ΞΗΡΟΣΤΟΜΙΑ ΚΑΙ ΞΗΡΟΦΘΑΛΜΙΑ.

Σε περιπτώσεις που συνυπάρχει με τη σκλήρυνση κατά πλάκας, λόγω της ελαφρότητας της συμπτωματολογίας του, είναι δυνατόν να περάσει απαρατήρητο. Παρόλα αυτά μια ανοσοκατασταλτική θεραπεία για τη σκλήρυνση κατά πλάκας επηρεάζει και το Sjogren θετικά, έτσι που καμιά φορά κάνει τη διάγνωση του ακόμη πιο δύσκολη. Η ύπαρξη του είναι τακτική και για αυτό το λόγο σε περιπτώσεις σκλήρυνσης κατά πλάκας πρέπει ο γιατρός να είναι προσεκτικός, σε ότι αφορά συνοσηρότητα ή κληρονομική επιβάρυνση.

ΌΤΑΝ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΟΣΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΝΟΧΗΣ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ.

Η ανοσολογική ανοχή είναι η δυνατότητα διαχωρισμού από το ανοσοποιητικό  σύστημα του «ιδίου» από το «ξένο» και η δυνατότητα του να προστατεύει το πρώτο και να επιτίθεται στο δεύτερο. Στη περίπτωση  της σκλήρυνσης κατά πλάκας έχουμε μια χαρακτηριστική περίπτωση διαταραγμένης, ανοσολογικής ανοχής, όπου το «ξεγελασμένο» νευρικό σύστημα επιτίθεται στη μυελίνη του δικού του νευρικού συστήματος, νομίζοντας ότι είναι «ξένο». Έτσι λοιπόν, το πρώτιστο και εύκολο σημείο της θεραπευτικής αγωγής είναι η διόρθωση και βελτίωση της ανοσολογικής ανοχής.

Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΑΥΤΟΑΝΟΣΟ ΝΟΣΗΜΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΒΑΛΕΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΡΗ.

Η κατάθλιψη από τη μεριά της είναι επίσης ένα ψυχιατρικό νόσημα που εμφανίζεται λόγω δυσλειτουργίας του κεντρικού νευρικού συστήματος. Αρκετές φορές, οι απομυελινωτικές εστίες της σκλήρυνσης κατά πλάκας «εγκαθίστανται» μεταξύ νευρωνικών τόξων, προκαλώντας τη δυσλειτουργία τους. Το αποτέλεσμα είναι η δυσλειτουργία αυτή να εμφανίζει, ή πρωτογενώς ή δευτερογενώς μεταξύ των άλλων, μια έντονη καταθλιπτική συνδρομή. Είναι δε χαρακτηριστικό σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις να έχουν μια υποχώρηση της κατάθλιψης, μετά από αγωγή της σκλήρυνσης κατά πλάκας.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΈΝΑ, ΥΨΗΛΗΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ, ΛΙΠΟΕΙΔΕΣ ΜΟΡΙΟ ΌΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟ S1P.

To μόριο αυτό  περιέχεται μαζί με τις λιποπρωτεΐνες της υψηλής πυκνότητας (HDL). Η θέση του στον οργανισμό είναι όταν βρει τον ανάλογο υποδοχέα του, τον S1PR1,να σχηματίζει μαζί του ένα σύμπλεγμα, το οποίο βοηθάει στη διεύρυνση  και δράση των Τ και Β λεμφοκυττάρων σε αναλογικές εξάρσεις. Κάποιοι σκέφτηκαν ότι αυτή την ιδιότητα μπορεί κανείς να τη χρησιμοποιήσει για πιθανή αντιμετώπιση των νοσολογικών αντιδράσεων της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Έτσι δημιουργήθηκε το φάρμακο Φιγκολιμόντ  που ανταγωνίζεται το σύμπλεγμα S1P με τον ανταγωνιστή του. Με αυτόν τον τρόπο υποτίθεται ότι εμποδίζει την είσοδο ανοσοκυττάρων στο κεντρικό νευρικό σύστημα και προστατεύει από την εξέλιξη της σκλήρυνσης κατά πλάκας.

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ, ΔΙΝΕΤΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΕ ΌΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΝΕΥΡΟΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑΣ.
Πέρα από αυτό όμως, «επιμένουν» ακόμα και σήμερα οι σύγχρονοι νευρολόγοι να κατατάσσουν «συναισθηματικά» συμπτώματα στο γενικό πλαίσιο της κλινικής εικόνας της σκλήρυνσης κατά πλάκας και όχι σαν ένα συνοσηρό παράγοντα, όπως π.χ. είναι οι επιληπτικές κρίσεις. Το στέρεο-ηλεκτροεγκεφαλογράφημα πολύωρης καταγραφής δείχνει σε αυτές τις περιπτώσεις σαφείς ενδείξεις διαταραχών τόσο μεταιχμιακού χαρακτήρα όσο και κροταφομετωπιαίων λοβών. Γενικά, η εμφάνιση των επιληπτικών κρίσεων στη σκλήρυνση κατά πλάκας είναι πολύ συχνότερη από όσο φανταζόμασταν, απλούστατα μέχρι τώρα δεν μπορούσαμε να την καταγράψουμε.

Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ ΑΥΤΟΑΝΟΣΟ ΝΟΣΗΜΑ, ΌΠΟΥ Η ΆΜΥΝΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΙ ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΑ ΈΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΜΥΕΛΙΝΗ ΤΟΥ ΊΔΙΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ.

Λίγο πολύ ο μηχανισμός της παθογένειας της νόσου είναι γνωστός ή τουλάχιστον γνωρίζουμε πως σε αυτήν τη συνεχόμενη αντίδραση αντιδρούν πολλά από τα επιμέρους στοιχεία. Αυτός είναι και ο λόγος που κατά καιρούς «έρχονται» στην αγορά καινούργια φάρμακα, τα οποία αναμένεται να φέρουν και την ίαση. Οι καινούργιες αυτές γνώσεις όσο καλά και αν είναι «ψαγμένες», είναι πολύ δύσκολο να συντονιστούν με ένα ολοκληρωτικό τρόπο μεταξύ τους για να υπάρχει τελεσίδικη απόδοση.