Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΈΝΑ ΑΥΤΟΑΝΟΣΟ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΟ ΝΟΣΗΜΑ ΠΟΥ, ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ, ΈΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΗΣ ΜΥΕΛΙΝΗΣ ΣΤΑ ΝΕΥΡΙΚΑ ΚΥΤΤΑΡΑ.

Πέρα από αυτό, ο αιματολογικός παράγων παίζει τεράστιο λόγο και στην εμφάνιση και στην εξέλιξη. Μπορεί οι διαδικασίες της κλινικής εμφάνισης της σκλήρυνσης κατά πλάκας να αποτελούν ουσιαστικά μέρος της διαταραχής της αμύνης του οργανισμού, όμως η αιματική κυκλοφορία είναι αυτή που έχει ένα τεράστιο μέρος ευθύνης για την εξάπλωση της ασθένειας. Ιδιαίτερα στα αρχικά στάδια της σκλήρυνσης κατά πλάκας, μια αιματολογική διαταραχή μπορεί να προκαλέσει την έναρξη και τη γενίκευση της νόσου, διότι αποτελεί το «διάδρομο» που χρησιμοποιεί το ανοσοποιητικό, προκειμένου να στοχεύσει τα νευρικά εκείνα κύτταρα που είναι να πληγούν. Αυτός είναι  ο λόγος που στη σκλήρυνση κατά πλάκας, ασχέτου σταδίου έκφρασης της, η διεξοδική έρευνα μιας αιματολογικής κατάστασης είναι απόλυτα απαραίτητη. Π.χ. η έρευνα για μια αναιμία.

ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΈΧΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΜΝΗΜΗΣ, ΌΤΑΝ ΥΦΙΣΤΑΝΤΑΙ ΕΣΤΙΕΣ ΣΕ ΚΡΟΤΑΦΙΚΟ ΛΟΒΟ ΚΑΙ ΙΠΠΟΚΑΜΠΟ.

Κροταφικός λοβός και ιππόκαμπος αποτελούν το νευρωνικό τόξο που ρυθμίζει την ομαλή λειτουργία της μνήμης και όταν διαταραχθεί λόγω λοιμωδών αιτιών, όπως στη σκλήρυνση κατά πλάκας, παρουσιάζει χαρακτηριστικές διαταραχές, όπως déjà vu και jamais vu. Στην προκειμένη περίπτωση, déjà vu είναι όταν έχει κάποιος την ψευδαίσθηση ότι κάτι πρωτόγνωρο το έχει ξαναζήσει, ενώ jamais vu όταν παρουσιάζεται μια κατάσταση γνωστή σαν πρωτόγνωρη, σαν αίσθημα ανοικειότητας.

ΈΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΣΕ ΌΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ, ΕΙΝΑΙ Η ΈΓΚΑΙΡΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ.

Οι Γερμανοί, που είναι μεθοδικοί άνθρωποι και μετρούν τα πάντα με προσοχή, μπήκαν στον κόπο και έκαναν μια εκτεταμένη στατιστική της τελευταίας περίπου δεκαετίας˙ ότι υπάρχει μια μεγάλη καθυστέρηση στην τοποθέτηση της σκλήρυνσης κατά πλάκας, διότι οι ασθενείς κατευθύνονται σε γιατρούς, οι οποίοι αργούν να καταλάβουν το πρόβλημα και πολλές φορές κάνουν λάθος διάγνωση. Σαν παράδειγμα αναφέρω ότι ένα περίπου 40% δείχνει μεγάλη καθυστέρηση στους οφθαλμιάτρους, όπου «ψάχνονται» για θολούρα ή διπλωπία και δεν γίνεται ο απαιτούμενος έλεγχος. 20%-30% διανέμεται και σε παθολόγους, ορθοπεδικούς για κινητικά και ορθοπεδικά προβλήματα, τα οποία παίρνουν άλλο διαγνωστικό δρόμο από αυτόν που πρέπει. Γενικά, όσο και αν ακούγεται περίεργο, ο ασθενής ο ίδιος πρέπει να εξαντλεί τις διαγνωστικές ικανότητες, προκειμένου να έχει την έγκαιρη θεραπεία.