ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ ΕΧΕΙ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟΥ (ΑΜΥΝΤΙΚΟΥ) ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥΣ ΛΕΜΦΟΤΡΟΠΙΚΟΥΣ ΙΟΥΣ ΤΥΠΟΥ 1 ΚΑΙ ΤΥΠΟΥ 2.
Οι ανθρώπινοι λεμφοτροπικοί ιοί τύπου 1 και τύπου 2 (HTLV 1 και 2) προκαλούνε γενικά μια αναστάτωση στο ανοσοποιητικό σύστημα που απαντάται κυρίως με καρκινογόνες διαδικασίες. Ο ιός ανιχνεύεται πολύ τακτικά σε ναρκομανείς που κάνουνε ενδοφλέβια χρήση και για αυτό ήδη από το τέλος του 2000 μέχρι σήμερα τουλάχιστον σε ορισμένα κράτη υπάρχει και ειδικό τεστ κατά την αιμοδοσία που ψάχνει αυτούς τους δύο ιούς.
Αξιοσημείωτο είναι να αναφερθεί πως τελευταία παρουσιάστηκε μια νεαρά γυναίκα με τάσεις λευχαιμίας ακαθόριστου τύπου τα οποία επεισόδια εμφανίζονταν ανά εξάμηνο και αμέσως μετά την παρατήρηση αυτή πιστοποιήθηκε και μια διάγνωση της σκλήρυνση κατά πλάκας.
Ως εκ τούτου φαίνεται ότι υπάρχει μια κυλιόμενη αντίδραση σε ότι αφορά την παρουσία του HTLV 1 και 2 με την εμφάνιση της σκλήρυνση κατά πλάκας.
Στις περιπτώσεις που έχουμε την υπόνοια της νόσου καλό είναι να συμπληρωθεί στους ερευνητικούς παράγοντες και το τεστ για την περίπτωση αναιμίας από λεμφοτροπικούς ιούς.

Ετικέτες ανθρώπινοι λεμφοτροπικοί ιοί τύπου (HTLV 1 και 2), καρκίνος, λευχαιμία, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΧΕΙ ΑΝΑΠΤΥΧΘΕΙ ΜΙΑ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΜΟΔΑ. ΚΑΘΕ ΤΟΣΟ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟ ΣΚΕΥΑΣΜΑ ΒΑΦΤΙΖΕΤΑΙ ΩΣ «ΝΕΟ ΦΑΡΜΑΚΟ» ΓΙΑ ΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ.
Το τελευταίο φάρμακο που «πήρε σειρά» να πρωτοστατήσει στη θεραπεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας είναι ένα συνθετικό αντίσωμα αγγλικής κατασκευής, που χρησιμοποιείται στην θεραπεία της λευχαιμίας εδώ και 30 χρόνια.
Υποτίθεται ότι το φάρμακο θα μειώσει τις αντιδράσεις του ανοσοποιητικού, περιορίζοντας τις αυξήσεις ειδικών κυττάρων, των οποίων η διέγερση πιθανόν προκαλεί την νόσο της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Προϋποθέτουν, δηλαδή, οι παρασκευαστές της ουσίας μια ανάλογη δράση «γενικού τύπου», όπως στις λευχαιμίες, έστω και αν πρόκειται για άλλη νοσολογική οντότητα.
Βέβαια, όπως σε όλες τις ασθένειες, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και οι φαρμακευτικές εταιρείες πρέπει να το στηρίζουν αυτό για να επιζήσουν και οι ίδιες.
Στην προκειμένη, όμως, περίπτωση πρόκειται για μια «θανάσιμη ακροβασία», διότι το συγκεκριμένο σκεύασμα φεύγει πάρα πολύ εύκολα εκτός ελέγχου και αναστατώνει το ανοσοποιητικό σύστημα, βάζοντάς το σε ένα «τρελό χορό».
Όταν δε το ανοσοποιητικό αρχίζει να «χορεύει» τρελά, τότε κανενός ιατρικό χέρι δεν μπορεί να το σταθεροποιήσει. Ο θεράπων ιατρός στην περίπτωση αυτή είναι σαν τον καπετάνιου καϊκιού σε μπουρίνι δώδεκα μποφόρ.
Οι πιο συγκεκριμένες, και μάλιστα αρκετές φορές θανατηφόρες, παρενέργειες έχουν να κάνουν με εγκεφαλικές και θυρεοειδικές επιπλοκές. Τα δε αποτελέσματα, όπως συνήθως υποστηρίζεται για όλα τα νέα φάρμακα, υποτίθεται ότι περιορίζουν απλά τον αριθμό των ώσεων.

Ετικέτες ανοσοποιητικό θεραπεία, λευχαιμία, παρενέργειες, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ, φάρμακα, Alemtuzumab