ΤΟ ΜΕΤΩΠΙΑΙΟ ΟΦΘΑΛΜΟΚΙΝΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΈΧΕΙ ΜΙΑ ΝΕΥΡΩΝΙΚΗ ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΗ ΤΟΣΟ ΜΕ ΤΟ ΜΕΤΩΠΙΑΙΟ ΚΙΝΗΤΙΚΟ ΦΛΟΙΟ ΌΣΟ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΟΠΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ.

Οι διασυνδέσεις και οι διακλαδώσεις του νευρωνικού αυτού τόξου είναι στην περιοχή που εμφανίζεται το 50%-60% των εστιών της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Έτσι λοιπόν, αποτελεί η διαταραχή του ένα από τα πρώτα συμπτώματα που εμφανίζονται στην αρρώστια αυτή. Χαρακτηρίζονται δε από την αδυναμία αντίληψης των μελών του ασθενούς στο χώρο και την οπτική δυνατότητα εκτίμησης των καταστάσεων αυτών. Ένα άλλο τακτικό σύμπτωμα είναι το παίξιμο των οφθαλμών προς τη μία ή άλλη πλευρά (νυσταγμός). Η αναφορά της διαταραχής αυτής πρέπει να κάνει το γιατρό προσεκτικό για υπόνοια σκλήρυνσης κατά πλάκας.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΔΥΟ ΝΟΣΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΈΧΟΥΝ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ.

Στη περίπτωση αυτή, η σκλήρυνση κατά πλάκας μάλλον προκύπτει δευτερογενώς, ενώ η ασθένεια του Λέμπελ είναι γονιδιακής προέλευσης με τελικό στάδιο την προοδευτική τύφλωση. Η επιπλέον συμπτωματολογία που πρέπει να προσέξει ο ασθενής με σκλήρυνση κατά πλάκας, όσον αφορά τη νόσο του Λέμπελ, είναι η προοδευτική τύφλωση, η οποία προκαλείται λόγω βλαβών του αμφιβληστροειδούς. Ο συνδυασμός αναφέρεται σχετικά σπάνια, γεγονός που ίσως οφείλεται στη μη συστηματική έρευνα και των δυο περιπτώσεων. Όπως και να έχει το θέμα, σε κάποια περιστατικά που χορηγήθηκε αγωγή για τη σκλήρυνση κατά πλάκας παρατηρήθηκε ταυτόχρονη βελτίωση του οπτικού νεύρου, δηλαδή της νόσου του Λέμπελ.

Η ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΗ.

Πολλές φορές, αυτή η συμπτωματολογία μιμείται αυτή του Lοuis Bar. Το σύνδρομο της αταξίας χαρακτηρίζεται από μια ανοσοεπάρκεια, έτσι που η πορεία του  και η έφοδος του να μιμούνται την πορεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Ο κύριος λόγος είναι η αδυναμία σωστού βαδίσματος με αστάθεια, καταβολή και λοιμώξεις. Βέβαια, οι  τηλεαγγειεκτασίες αποτελούν σοβαρό διαφοροδιαγνωστικό στοιχείο, αλλά πρέπει πρώτα να εντοπιστούν και δεύτερον να μη συγχυστούν με παρόμοιες της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Πάντως, η όποια διαφοροδιάγνωση πρέπει να γίνει γρήγορα και σωστά για να «κερδίσει» κάθε αρρώστια τη σωστή θεραπεία. Η πρόγνωση της τηλεαγγειεκτασίας-αταξίας είναι δυσμενέστερη σε σχέση με αυτήν της σκλήρυνσης κατά πλάκας.

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ROUSSY LEVY ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΑΤΑΞΙΑ, ΜΥΪΚΕΣ ΑΤΡΟΦΙΕΣ, ΑΣΤΑΘΕΙΑ, ΜΥΪΚΕΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ, ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΣΤΗ ΒΑΔΙΣΗ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΥΣΑΙΣΘΗΣΙΕΣ.

Τα συμπτώματα αυτά πολλές φορές μοιάζουν με κλινικές εικόνες της σκλήρυνσης κατά πλάκας και επειδή η διάγνωση του Roussy Levy είναι δύσκολη, ενδέχεται για αρκετό καιρό να μπερδεύονται η μια κλινική εικόνα με την άλλη. Το αποτέλεσμα αυτής της διαγνωστικής σύγχυσης είναι να καθυστερεί για αρκετό καιρό η διευκρίνηση της κλινικής νόσου και της σωστής θεραπείας. Αυτός είναι ο λόγος, που στις περιπτώσεις αυτές και ιδιαίτερα όταν υπάρχει υπόνοια για Roussy Levy, πρέπει να γίνονται άμεσες διαγνωστικές επεμβάσεις (νευροφυσιολογία-βιοψία κ.τ.λ.), προκειμένου να μπαίνει έγκαιρη η διάγνωση.

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ.

Από την άλλη μεριά, είναι γνωστό ότι εξαιρετικά σπάνια το νευρικό σύστημα εμφανίζει δυο νοσήματα, διαφορετικά, ταυτόχρονα. Βέβαια υπάρχει και η σκέψη ίσως φλεγμονώδεις ή άλλες εκφυλιστικές διαδικασίες με διαταραχή κάποιων συστημάτων νευροδιαβιβαστών να προκαλούν αυτή τη μεικτή εικόνα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η δικιά μας κλινική εμπειρία δείχνει ότι προωθώντας τη φαρμακευτική αγωγή και τη νοσηλεία για σκλήρυνση κατά πλάκας, πολλές φορές για μεγάλο χρονικό διάστημα υποχωρούν και τα συμπτώματα της πλάγιας μυοτροφικής σκλήρυνσης. Εάν δεν είναι σε προχωρημένα στάδια, η διαδικασία μπορεί να πάει και για πολύ καιρό, πιθανόν και χρόνια. Πάντως πρέπει κάποια στιγμή να γίνει ένα ειδικό κέντρο παρακολούθησης των χρόνιων εκφυλιστικών παθήσεων και των συνδυασμών.

Η ΝΟΣΟΣ HOLMES ΕΙΝΑΙ ΕΚΦΥΛΙΣΤΙΚΗ, ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΕΓΚΕΦΑΛΙΔΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΩΝ ΕΛΑΙΩΝ.

Χαρακτηρίζεται ως και ελαιοπαρεγκεφαλιδική ατροφία. Το πρόβλημα με τη σκλήρυνση κατά πλάκας είναι ότι μπορεί η συμπτωματολογία της να ταυτίζεται με τη νόσο του Holms. Σε αυτές τις περιπτώσεις προκύπτουν διαφοροδιαγνωστικά προβλήματα, που κρατούν χρόνια χωρίς να φτάνουμε σε διάγνωση και θεραπεία. Το πρόβλημα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι όταν έχουμε τη μια ή την άλλη αρρώστια πάντοτε ,διαφορογνωστικά, να σκεφτόμαστε και τις δυο περιπτώσεις.