Το σημαντικό είναι ότι ο ίδιος δεν είναι σε θέση να πολεμήσει αυτό το αίσθημα.
Αναμενόμενα κάτι ανάλογο αντιμετωπίζουμε τακτικά και σε ασθενείς με ΣΚΠ.
Το «αναμενόμενο» αναφέρεται στο γεγονός ότι στις δύο ομάδες ανευρίσκεται μια υψηλή ποσότητα συγκεκριμένων ιστοσυμβατικών αντιγόνων (DR 2).
Η παρουσία αυτών των ιστοσυμβατικών αντιγόνων κάνει ύποπτη και την ναρκοληψία σαν μια μορφή αυτοάνοσου νοσήματος με συγγενική παθογένεια στην ΣΚΠ.

Αυτή η ελάχιστη δραστηριότητα εγκεφαλικής «αδράνειας» μπορεί σήμερα να εντοπιστεί και να μετρηθεί. Αυτό γίνεται και με το ΗΕΓ και με την υπολογιστική μαγνητική τομογραφία. Στην ΣΚΠ έχει διαπιστωθεί ότι η αρρώστια ξεκινάει στον εγκέφαλο ακριβώς στα σημεία που παρουσιάζουν διαταραχή της ελάχιστης δραστηριότητας των εγκεφαλικών αυτών συστημάτων.
Η συμπτωματολογία δε, ανάλογα εάν είναι από κίνηση, αίσθηση, ψυχικές διαταραχές κ.λ.π. «επικοινωνεί με τον τόπο της ελαττωμένης και διαταραγμένης αυτής ενεργειακής κατάστασης.