Πράγματι το αυξημένο ευδόκιμο ζωής τουλάχιστον στον δυτικό χώρο, η αύξηση των διαγνωστικών μέτρων και η συχνότερη προσέλευση στον γιατρό είναι κάποιες από τις αιτίες της αύξησης των ασθενών με ΣΚΠ. Το κακό όμως δεν σταματάει εκεί. Ένα μεγάλο ρόλο παίζει ο στρεσογόνος τρόπος ζωής που τα τελευταία χρόνια έχει αυξήσει τα αυτοάνοσα νοσήματα σε θεόρατα ύψη. Σε αυτή την περίπτωση η ΣΚΠ δεν θα μπορούσε να αποτελούσε μια εξαίρεση.

ΣΕ ΑΡΚΕΤΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΣΚΠ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΑΙΤΙΟ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΙΔΕΟΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΕΣ ΕΜΜΟΝΕΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΕΙΚΟΝΑΣ.
Ιδεοψυχαναγκαστικές εμμονές π.χ. το «κόλλημα» σε μια υποτιθέμενη αρρώστια είναι ένα χαρακτηριστικό και τον υγιών ατόμων.
Η διαφορά τους με ασθενείς με ΣΚΠ είναι ότι στους δεύτερους διαρκεί περισσότερο, έχει μεγαλύτερη ένταση και συνοδεύεται από περισσότερα κλινικά συμπτώματα.
Μάλιστα αν γίνουν και εκτεταμένοι νευροφυσιολογικοί έλεγχοι κατά την στιγμή αυτή θα πιστοποιηθεί και η κλινική χειροτέρευση που συνοδεύει τους ιδεοψυχαναγκασμούς.
Έτσι ιδεοψυχαναγκασμός και ΣΚΠ αποτελούν ένα «εκρηκτικό» νοσολογικό πακέτο που θέλει άμεση και σωστή διάγνωση. Πέρα δε της διάγνωσης αυτής η χορήγηση αντιψυχωτικών φαρμάκων είναι απαραίτητη.