ΧΡΩΜΑΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ Τ-ΚΥΤΤΑΡΑ (ΔΕΣ ΕΙΚΟΝΑ) ΠΟΥ Η ΕΞΑΡΣΗ ΤΟΥΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΗΝ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΑΘΟΓΕΝΙΚΗ ΤΟΥΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ.
Έτσι λοιπόν βλέπουμε τα κύτταρα αυτά «εξειδικευμένα» να αποκτούν σε ορισμένα σημεία μια «ειδική επικοινωνία» με τους ανοσοποιητικούς (αμυντικούς μηχανισμούς που να επιτρέπουν να εισχωρήσουν στο κεντρικό νευρικό σύστημα και να το καταστρέψουν).
Η παρακολούθηση της διαδρομής αυτών των Τ-κυττάρων εντός του αίματος λύνει το σταυρόλεξο της παθογένειας της σκλήρυνσης κατά πλάκας και προσφέρει νέες δυνατότητες για καινούριες θεραπευτικές αγωγές.

Ετικέτες παθογένεια, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, Τ-κύτταρα, χρωστικές τακτικές

ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΣΙΔΗΡΟΠΕΝΙΚΗΣ ΑΝΑΙΜΙΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΚΗ ΑΙΜΑΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΜΕΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΠΟΣΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΣΙΔΗΡΟΥ ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ.
Στην σκλήρυνση κατά πλάκας είναι συνηθισμένη η πιο τακτική εμφάνιση της σιδηροπενικής αναιμίας λόγω πεπτικών και ουροποιητικών διαταραχών. Έτσι τακτικά εμφανίζονται στους ασθενείς αυτούς δερματικές διαταραχές, αλλοιώσεις των νυχιών, δυσφαγία, γωνιακή χειλίτις, στοματίτιδα και ατροφική γλωσσίτις.
Τα συμπτώματα αυτά πρέπει να εντοπίζονται άμεσα ακόμα και από τους ίδιους τους ασθενείς και να γίνεται προσπάθεια λήψης τροφών πλούσιων σε σίδηρο (φακές, συκώτι, κ.λ.π) έλεγχος για μικροαιμορραγίες και χορήγηση σκευασμάτων σιδήρου.

Ετικέτες πεπτικές διαταραχές, σιδηροπενική αναιμία, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας

ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΒΡΕΘΗΚΕ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΜΥΕΛΙΝΩΣΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΡΟΛΟ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΝΕΥΡΟΑΞΟΝΩΝ
Η καταστροφή των νευροαξόνων είναι ένας ουσιαστικός παράγοντας στην ανάπτυξη της νόσου της σκλήρυνσης κατά πλάκας.
Αυτό μπορεί να παρατηρηθεί με την υψηλής ευκρίνειας μαγνητική τομογραφία στην περιοχή του σήματος Τ1 σαν υποπυκνωτικές ζώνες χαρακτηριζόμενες ως μαύρες τρύπες και παράλληλα με εμφάνιση εγκεφαλικής ατροφίας.
Παράλληλα είναι δυνατόν η καταστροφή των νευραξόνων να προσδιορισθεί από τον καθορισμό των αντισωμάτων των νευροφιλαμιδίων (NF – L & NF – H).
Χαρακτηριζόμενα ως ελαφρά (light) και βαριά (heavy) αντίστοιχα.
Οι έρευνες έδειξαν ότι ιδιαίτερα διαγνωστικά ευαίσθητος είναι ο προσδιορισμός των ελαφρών νευροφιλαμιδίων που συμβαδίζει αναλογικά και με τα ευρήματα της μαγνητικής τομογραφίας.

Ετικέτες απομυελίνωση, απώλεια νευραξόνων, μαγνητική τομογραφία, μαύρες τρύπες, νευροφυλαμίδια

ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΛΕΞΟ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ
Εάν κανείς προσπαθήσει να αναλύσει την κλινική εικόνα της σκλήρυνσης κατά πλάκας μέχρι κεραίας σίγουρα θα αποτύχει.
Δεκάδες χρόνια τώρα εάν και έχουνε ασχοληθεί εκατοντάδες ιατρικών ινστιτούτων και χιλιάδες γιατροί με την αρρώστια αυτή δεν μπόρεσε να λυθεί ακόμα το μυστήριό της.
Κάθε μέρα παρουσιάζονται νέες πολυτεκμηριωμένες συναρπαστικές υποθέσεις χωρίς όμως να καταφέρνουν να οδηγήσουνε σε μια λύση της πραγματικής αιτιολογίας των αιτιών αυτής της ασθένειας.
Η σκλήρυνση κατά πλάκας ή αλλιώς ΣΚΠ εν συντομία όπως αναφέρεται μεταξύ ασθενών και γιατρών, είναι μια αρρώστια του κεντρικού νευρικού συστήματος του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού. Σε ορισμένα σημεία του βορείου ημισφαιρίου είναι οι πιο τακτικά απαντώμενη «μοντέρνα» αρρώστια του κεντρικού νευρικού συστήματος.
Στην χώρα μας υποφέρουν γύρω στις 20.000 με 30.000 άνθρωποι από 18 έως 80 ετών από την σκλήρυνση κατά πλάκας.
Στις ασιατικές χώρες η συχνότητα είναι πιο μικρή αλλά προφανώς βρίσκεται σε μικρότερο στάδιο λόγω των ελλιπών διαγνωστικών μέσων ή της εντατικής ιατρικής φροντίδας που εκεί είναι απούσα.
Η πιο τακτική εμφάνιση στην ηλικία είναι μεταξύ 18 και 40 ετών.
Η ασθένεια μπορεί να διαρκέσει πάρα πολλές δεκαετίες και να ταλαιπωρεί τον ασθενή ή απλώς να την έχει χωρίς να τον ενοχλεί ιδιαίτερα.
Ορισμένες φορές υπάρχουνε και οι ακραίες περιπτώσεις κακοήθους πορείας όπου ο ασθενής μέσα σε λίγο καιρό είναι τελείως παράλυτος στο κρεβάτι και ευάλωτος από όλα τα μικρόβια και τις λοιμώξεις.
Η δυσλειτουργία του νευρικού συστήματος λόγω προσβολής του νευρικού ιστού οδηγεί με υφέσεις και ώσεις στην απώλεια νευρολογικών δεξιοτήτων.
Οι βλάβες στο κεντρικό νευρικό σύστημα εμφανίζονται σαν μεγάλες εστίες κυρίως στις μεμβράνες που περιτυλίγουνε τους άξονες των νεύρων και αποτελούνται από ένα λεύκωμα που λέγεται μυελίνη.
Η μυελίνη και κυρίως μέσω του μεταβολισμού του λίπους και των πρωτεϊνών εστιακά αλλοιώνεται και σαν αποτέλεσμα έχει την διαταραχή της νευρικής λειτουργίας σε αυτό το σημείο.
Αυτές οι εστιακές αλλοιώσεις προκαλούν το νευρικό σύστημα στις περιοχές αυτές να εμφανίζει μια δραστηριότητα παραγωγής νέων κυττάρων προκειμένου να εξισορροπήσει λειτουργικά την βλάβη που προέκυψε.
Ακριβώς αυτή η προσπάθεια του νευρικού συστήματος για αυτήν την ισορροπία δημιουργεί σαφή σύνορα μεταξύ της παλιάς και νέας κατάστασης έτσι που να διαχωρίζονται οι εστίες επακριβώς όπως φαίνονται και στην μαγνητική τομογραφία.
Αρχικά λειτουργούνε οι νευρικές ίνες με τις κατεστραμμένες μυελικές μεμβράνες αρκετά καλά.
Επειδή όμως οι μεμβράνες αυτές της μυελίνης υποστηρίζουνε και τον άξονα στις αλληλοεπιδράσεις με παρόν ιούς σιγά-σιγά αρχίζουνε και φθείρουν και από τις δύο μεριές. Έτσι λοιπόν αρχίζει μια αφύσικη επικοινωνία πλέον μεταξύ των νευραξόνων που έχουν καταστραφεί οι μεμβράνες τους, μεταδίδοντας ηλεκτρικά σήματα σε περιοχές που δεν πρέπει τα οποία εμφανίζονται πλέον σαν λειτουργικές, σωματικές και πνευματικές διαταραχές.
Το πιο συνηθισμένο σύμπτωμα στην σκλήρυνση κατά πλάκας είναι η διαταραχή της όρασης και μάλιστα κατά κανόνα πρώτα από ένα μάτι.
Επίσης τα αρχικά συμπτώματα είναι και οι περιπτώσεις ιλίγγου, αδυναμία βάδισης, διαταραχές της αισθητικότητας και έντονο αίσθημα κόπωσης.
Με την πάροδο του χρόνου δημιουργούνται διαταραχές της γλώσσας, ψυχικές δυσλειτουργίες, παραλύσεις και αστάθεια που μπορούν να εμφανίζονται κατά ώσεις.
Η διάγνωση δεν είναι πάντα εύκολη. Δυσκολεύεται κανείς αν και υπάρχει χρόνια πείρα σχετικά με αυτό το ζήτημα από το γεγονός ότι στην σκλήρυνση κατά πλάκας ανάλογα με την «γεωγραφία» των δυσλειτουργικών εστιών είναι πολύ δύσκολος ο εντοπισμός και ο συσχετισμός των συμπτωμάτων με την αληθινή ασθένεια. Τα συμπτώματα ποικίλλουν τόσο πολύ από ασθενή σε ασθενή και παρουσιάζουν τόση αφθονία, ποικιλία συμπτωμάτων κατά ασθένεια που δεν μπορούν να οριστούν σε ένα πρωτότυπο κλασσικό για ένα νόσημα.
Στα πρώτα στάδια της αρρώστιας είναι δυνατόν να υπάρχουνε μεταξύ διαστήματα καλυτέρευσης, στασιμότητας της ασθένειας ή και πλήρης αποθεραπείας. Η τελευταία βέβαια ξεγελάει για ορισμένο χρονικό διάστημα
διότι δεν επανακάμπτουν οι βλάβες του κεντρικού νευρικού συστήματος έτσι ώστε να έχουμε μια αληθινή οριστική υποχώρηση των συμπτωμάτων της νόσου.
Πολλές φορές οι διαταραχές πιθανόν να παρομοιαστούν και με ένα όγκο του εγκεφάλου ή με μια εγκεφαλίτιδα ή μπορούνε να οδηγήσουν και σε άλλες δυσλειτουργίες του κεντρικού νευρικού συστήματος σαν υπόνοια μιας διάγνωσης.
Βέβαια τα τελευταία χρόνια υπάρχουν πάρα πολλά καινούρια διαγνωστικά τεστ κυρίως των προκλητών δυναμικών ή άλλες νευροφυσιολογικές εξετάσεις καθώς επίσης και η μαγνητική τομογραφία, αλλά λόγω της φτώχειας των συμπτωμάτων αρκετά τακτικά οι θεράποντες γιατροί και οι διαγνώστες αργούν να τα εκτελέσουν έτσι ώστε να τους προλαβαίνει η αρρώστια με τα συμπτώματα της.
Αυτός είναι και ο λόγος που σε αρκετές περιπτώσεις δεν βλέπουμε έγκαιρη αρχή της θεραπείας που θα είχε πάρα πολύ καλή πρόγνωση για τους ασθενείς.
Όταν μιλάμε για γενική θεραπεία των ασθενών με σκλήρυνση κατά πλάκας με τα φάρμακα, κυρίως επιλέγουμε αυτά που έχουνε μια αντιμικροβιακή δράση ή ανοσοποιητική σταθερότητα ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια.
Παράλληλα με αυτά δίνεται νευροφυσιολογική και φυσικοθεραπευτική υποστήριξη καθώς επίσης και ψυχοθεραπευτική συνδρομή.
Η τακτική φροντίδα του ασθενούς με σκλήρυνση κατά πλάκας και η προσεκτική του εξέταση σε κάθε νέο στάδιο της αρρώστιας του είναι μεγάλης σημασίας. Είναι ένας από τους κυρίους λόγους που πολλές φορές βλέπουμε να υποχωρούν τα διάφορα συμπτώματα επαρκώς παρόλο που οι βλάβες στο κεντρικό νευρικό σύστημα παραμένουν σταθερές.
Γενικά είναι μια αρρώστια που χρήζει συνεχούς φροντίδας, προσπάθειας και εξατομικευμένης έρευνας. Κυριολεκτικά ποικίλλει από ασθενή σε ασθενή όχι μόνο το αποτέλεσμα της θεραπείας αλλά και αυτή η κάθε αυτή πορεία της νόσου.

Ετικέτες μυελίνη, νευρικό σύστημα, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας

Η ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ΣΑΡΚΩ Η ΛΟΥ ΓΚΕΡΙΝΓΚ Η ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΤΙΚΟΥ ΝΕΥΡΩΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΓΡΗΓΟΡΑ ΕΞΕΛΙΣΣΟΜΕΝΗ ΜΟΙΡΑΙΑ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΗ ΝΟΣΟΣ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΜΑΣ.
Σαφώς πρόκειται για μία έντονα εκφυλιστική νόσος ή πλάγια αμυοτροφική σκλήρυνση ή Λού Γκέρινγκ που έχει έντονα χαρακτηριστικά την πλήρη αδυναμία των άκρων κατάποσης και αναπνοής. Εξελίσσεται δε πάρα πολύ γρήγορα.
Μέχρι τώρα η αιτία είναι άγνωστη που την προκαλεί και οι τελευταίες έρευνες έχουνε δείξει ότι το γονίδιο της αγγειογενίνης ίσως παίζει ένα σημαντικό ρόλο στην κατάσταση αυτή. Πρόκειται για μια σοβαρή ανακάλυψη γενετικού χαρακτήρα και οπωσδήποτε φέρνει μια μεγάλη ελπίδα σε ότι αφορά την εύρεση μιας πιθανής θεραπείας.
Ο αγγειογενετικός αυτός παράγοντας είναι διαφορετικός σε γενετικές ομάδες άλλης εθνικής κληρονομιάς και έτσι πρέπει να ελεγχθεί σε ένα ευρύ φάσμα ασθενών. Όσο αφορά τις γερμανικές έρευνες που γίνανε τελευταία υπό την εποπτεία του ινστιτούτου Μάξ Πλάν έχει πιστοποιηθεί ότι συγκρίνοντας 600 ασθενείς με 600 φυσιολογικούς ανθρώπους όντως το γονίδιο αυτό έχει μια ιδιαίτερη βαρύτητα για την πλαγία αμυοτροφική σκλήρυνση και κατέληξε ότι παίζει έναν ουσιαστικό ρόλο στην παθογένεση και παθοφυσιολογία της αρρώστιας.
Συνεχιζόμενες οι έρευνες και εντοπίζοντας καλύτερα αυτές τις διαδικασίες είναι σίγουρο ότι θα βρεθεί κάποια θεραπευτική απαρχή. Αυτή είναι μια μεγάλη ελπίδα.

Ετικέτες αγγειογενετικός παράγων, γονίδιο αγγειογενίνης, Λου Γκέρινγκ, νόσος Σαρκώ

Η ΠΡΩΤΗ «ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ» ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΣΑΝ ΝΟΣΟΛΟΓΙΚΗ ΟΝΤΟΤΗΤΑ ΕΓΙΝΕ ΤΟ 1395 ΣΤΗΝ ΟΛΛΑΝΔΙΑΑσφαλώς η σκλήρυνση κατά πλάκας υπήρχε στα συμπτώματα της πολύ πριν.
Όμως το «περίγραμμα» της σαν ασθένεια δίνεται πρώτη φορά το 1395 τον Φεβρουάριο όταν η μικρή Λαντβίνα φου Σίντμαν κάνοντας πατινάζ στον πάγο «νοιώθει» να φεύγει η δύναμη από τα πόδια της και πέφτει με ορμή στον πάγο σπάζοντας τέσσερα πλευρά (εικόνα).
Για τα επόμενα 37 χρόνια αρχίζει να υποφέρει και οι γιατροί το καταγράφουν από εξάρσεις και υφέσεις της ασθένειας. Τα συμπτώματα είναι τα γνωστά της σκλήρυνσης κατά πλάκας, παραλύσεις, διαταραχές όρασης, ακοής κ.λ.π.
Η νόσος έτσι καταγράφεται ιατρικά πρώτη φορά.
Η ίδια θεωρεί τις ιώσεις σαν «μήνυμα» θεού για τις αμαρτίες των ανθρώπων. Αποσύρεται και γίνεται καλόγρια όπου την επισκέπτονται ασθενείς για ευλογία και θεραπεία. Η εκκλησία την ανακηρύσσει αγία.

Ετικέτες Λαντβίνα φου Σίντμαν, πρώτη περιγραφή, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας