ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ, ΔΙΑΦΟΡΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΣΚΛΗΡΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΥΧΗΣ ΚΑΙ ΧΑΝΕΤΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για έναν νεαρό ασθενή, ο οποίος μετά από κατάχρηση αλκοόλ  ένιωσε διαταραχές από τα μάτια και αποδόθηκε στην κακή ποιότητα αλκοόλ. Αφού ξεχάστηκε για αρκετούς μήνες, επανήλθαν αυτά τα συμπτώματα πάλι από χρήση αλκοόλ, αλλά πολύ εντονότερα. Αυτή τη φορά ο εκτενής νευροφυσιολογικός έλεγχος κατέδειξε ότι πίσω από την κατάχρηση της αλκοόλης, το αληθινό παθολογικό αίτιο ήταν το υπόβαθρο μιας σκλήρυνσης κατά πλάκας. Αυτό μας δίνει την αφορμή να πούμε ότι σε οποιαδήποτε  παθολογική εμφάνιση, πριν αποδώσουμε την αιτία σε τυχαία αίτια, πρέπει να γίνεται εκτεταμένος έλεγχος, τουλάχιστον σε συμπτωματολογίες που μοιάζουν με σκλήρυνση κατά πλάκας.

Η ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΤΟΜΟΓΡΑΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΗ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΛΗ ΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΤΟΜΟΓΡΑΦΙΑ.

Η ουσιαστική διαφορά είναι ότι με αυτήv μπορούμε να μετρήσουμε και τις συγκεντρώσεις των αμινοξέων στον εγκέφαλο. Τα δε αποτελέσματα μπορούν να δώσουν νέες συγκεκριμένες πληροφορίες. Τον τελευταίο καιρό η μέθοδος αυτή χρησιμοποιήθηκε και σαν διαφοροδιαγνωστικό στοιχείο, σε ότι αφορά μια μονοφασική μορφή σκλήρυνσης κατά πλάκας, σε σχέση με μια οξεία απομυελινωτική εγκεφαλομυελίτιδα. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι μόνο με τα ευρήματα της υπολογιστικής μαγνητικής τομογραφίας, είμαστε σε θέση να κάνουμε μια συγκεκριμένη διαφοροδιάγνωση και να τροποποιήσουμε την ανάλογη θεραπεία. Με αυτό αφορμή, μπορούμε να πούμε ότι τουλάχιστον μια φορά σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, πρέπει να γίνεται έρευνα με την υπολογιστική μαγνητική τομογραφία.

ΟΙ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΈΡΕΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ, ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ, ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΑΓΟΡΩΝ.

Οι έρευνες, κατά κύριο λόγο, επικεντρώνονται στον τρόπο της υποτιθέμενης ανοσολογικής αντίδρασης που εκλαμβάνεται ως το κύριο αίτιο της αιτίας της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Βέβαια, μια έρευνα πάντα έχει μια αρχή, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, η αρχή έχει γίνει «θεσμός» και όλη η μετέπειτα φαρμακευτική θεραπευτική επικεντρώνεται σε αυτό το «θεσμό». Έτσι τα φάρμακα που παράγονται, πλέον, για την αντιμετώπιση της σκλήρυνσης κατά πλάκας απορρέουν από αυτή τη συλλογιστική και δεν φτάνουν σε ένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, τουλάχιστον έως τώρα. Κοντά σαράντα χρόνια, τέτοιες δοκιμές δεν έχουν φέρει μια ουσιαστική τελεσίδικη θεραπευτική βελτίωση.

Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ, ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΈΧΕΙ ΑΡΚΕΤA ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ, ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΦΟΡΕΣ «ΠΑΙΖΕΙ» ΜΕ ΤΙΣ ΙΔΙΟΤΡΟΠΙΕΣ ΤΩΝ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΩΝ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΝΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΗ, ΕΝΩ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΆΛΛΕΣ ΝΟΣΟΛΟΓΙΚΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ.
Μια τέτοια περίπτωση σε καταστάσεις εστιών στο μεσολόβιο είναι και η εμφάνιση της στοματογλωσσικής και συμπαθητικής απραξίας. Πρόκειται για μια χαρακτηριστική κατάσταση, όπου χάνεται η φωνή με αντίστοιχη πάρεση του άνω δεξιού άκρου και του μεσοπροσώπου ισοϋψώς. Σε αυτές τις περιπτώσεις δείχνει ότι η συγκεκριμένη βλάβη, η οποία είναι στο πλαίσιο της σκλήρυνσης κατά πλάκας, περνάει από το συμπληρωματικό φλοιό και την υποφλοιώδη περιοχή όπου ενώνονται τα δυο ημισφαίρια ή υπάρχει μια διακοπή στο επίπεδο της γέφυρας μεταξύ του ενός και του άλλου ημισφαιρίου που λέγεται μεσολόβιο. Η έρευνα εδώ πρέπει να είναι διεξοδική, άμεση και να οδηγήσει σε απόλυτη κατανόηση του συμπτώματος, προκειμένου να γίνει έντονη χορήγηση θεραπευτικής αγωγής για να έχουμε μια εξέλιξη θεραπευτικής ισορροπίας.

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΡΟΜΠIΝ ΦΡΑΝΚΛΙΝ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΕΪΜΠΡΙΤΖ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΜΙΑ ΛΥΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΜΕ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ.
Η ομάδα του καθηγητή Φράνκλιν «παράγει» κύτταρα μυελίνης σε ποντίκια, τα οποία μπορούν να χρησιμεύσουν για την αποκατάσταση βλαβών στο κεντρικό νευρικό σύστημα για τη σκλήρυνση κατά πλάκας. Βέβαια, όπως δήλωσε ο Φράνκλιν, θέλει δεκαπέντε με είκοσι χρόνια προσπάθειας ΄δεν αποτελεί είδηση λόγω του παρατεταμένου χρόνου, αποτελεί όμως ελπίδα για το μέλλον. Παράλληλα, οι επιστήμονες εξακολουθούν να ασχολούνται με το θέμα και όπου υπάρχει ασχολία, υπάρχει παραγωγή, άρα και ελπίδα. Η ελπίδα είναι και το τελευταίο που μένει, γιατί μέχρι στιγμής είναι σαφές ότι η άμεση εφαρμογή είναι κάτι το ακατόρθωτο.

ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΜΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΒΑΘΜΟΥ ΑΝΟΣΟΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΑΠΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ (ΣΩΜΑΤΙΚΟ ΣΤΡΕΣ, ΚΟΠΩΣΗ, ΨΥΧΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ Κ.Τ.Λ.) ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΈΝΤΟΝΗ.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, που έχουμε αυτού του είδους τις καταστάσεις, σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας είναι δυνατή η εμφάνιση ασθενειών τύπου ανοσοανεπάρκειας, όπως είναι η θρομβοπενική αναιμία, άλλου είδους αναιμίες ή ακόμη και αιμορραγικές κενώσεις, αιμορραγίες από την μύτη, εμφάνιση εκζεμάτων, σε μικρό ή μεγάλο ποσοστό. Όλα αυτά τα συμπτώματα, μπορεί να εμφανίζονται μεμονωμένα ή και όλα μαζί, μα πρέπει αμέσως να καταγράφονται.
Στην περίπτωση λοιπόν που είναι δεδομένη η διάγνωση της σκλήρυνσης κατά πλάκας, και ήδη έχουν γίνει οι ανάλογες κλινικές έρευνες, ακόμα και αν βρίσκεται σε οποιοδήποτε στάδιο θεραπείας, ιδιαίτερα με τα καινούργια φάρμακα των αντισωμάτων, είναι απαραίτητο να γίνεται μεγάλος έλεγχος και η εκτίμηση της όλης κατάστασης, στην περίπτωση που εμφανιστούν τέτοιου είδους διαταραχές. Τυχόν παραμέληση της σωστής εκτίμησης των κινδύνων και άμεσης καταγραφής όλων αυτών των συμπτωμάτων, μπορεί να έχει μοιραίες εξελίξεις για τη νόσο και μη αναστρέψιμες βλάβες. Άρα λοιπόν, όταν παρατηρούμε όλα αυτά τα μικροσυμπτώματα, πρέπει έγκαιρα να έχουμε την ιατρική διάγνωση και αντιμετώπιση.