ΓΙΑ ΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΓΚΑΜΑ ΦΑΡΜΑΚΩΝ, Η ΟΠΟΙΑ ΈΧΕΙ ΆΜΕΣΗ ΕΠΙΡΡΟΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΌΣΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.

Είναι λοιπόν λογικό ότι οι ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, που θα πέσουν στην «παγίδα» του αλκοόλ να δημιουργούν ένα επιπλέον πρόβλημα, διότι και στις δυο περιπτώσεις το αλκοόλ έχει μια αρνητική επιρροή στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Πέρα δε από αυτό, η κατάχρηση του δημιουργεί μια αύξηση ειδικών ενζυματικών ουσιών, τις προσταγλανδίνες, που επιφέρουν ένα νέο «κατακλυσμό» μικρολοιμώξεων και μικροεκφυλίσεων σε κεντρικό νευρικό σύστημα, ενώ παράλληλα οδηγούν στον εκτροχιασμό του ανοσοποιητικού συστήματος. Άρα στη σκλήρυνση κατά πλάκας, με αυστηρή ιατρική επιλογή, συνίσταται η αποφυγή του αλκοόλ.

Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΈΝΑ ΑΥΤΟΑΝΟΣΟ ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΟ ΝΟΣΗΜΑ ΠΟΥ, ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ, ΈΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΗΣ ΜΥΕΛΙΝΗΣ ΣΤΑ ΝΕΥΡΙΚΑ ΚΥΤΤΑΡΑ.

Πέρα από αυτό, ο αιματολογικός παράγων παίζει τεράστιο λόγο και στην εμφάνιση και στην εξέλιξη. Μπορεί οι διαδικασίες της κλινικής εμφάνισης της σκλήρυνσης κατά πλάκας να αποτελούν ουσιαστικά μέρος της διαταραχής της αμύνης του οργανισμού, όμως η αιματική κυκλοφορία είναι αυτή που έχει ένα τεράστιο μέρος ευθύνης για την εξάπλωση της ασθένειας. Ιδιαίτερα στα αρχικά στάδια της σκλήρυνσης κατά πλάκας, μια αιματολογική διαταραχή μπορεί να προκαλέσει την έναρξη και τη γενίκευση της νόσου, διότι αποτελεί το «διάδρομο» που χρησιμοποιεί το ανοσοποιητικό, προκειμένου να στοχεύσει τα νευρικά εκείνα κύτταρα που είναι να πληγούν. Αυτός είναι  ο λόγος που στη σκλήρυνση κατά πλάκας, ασχέτου σταδίου έκφρασης της, η διεξοδική έρευνα μιας αιματολογικής κατάστασης είναι απόλυτα απαραίτητη. Π.χ. η έρευνα για μια αναιμία.

ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΈΧΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΜΝΗΜΗΣ, ΌΤΑΝ ΥΦΙΣΤΑΝΤΑΙ ΕΣΤΙΕΣ ΣΕ ΚΡΟΤΑΦΙΚΟ ΛΟΒΟ ΚΑΙ ΙΠΠΟΚΑΜΠΟ.

Κροταφικός λοβός και ιππόκαμπος αποτελούν το νευρωνικό τόξο που ρυθμίζει την ομαλή λειτουργία της μνήμης και όταν διαταραχθεί λόγω λοιμωδών αιτιών, όπως στη σκλήρυνση κατά πλάκας, παρουσιάζει χαρακτηριστικές διαταραχές, όπως déjà vu και jamais vu. Στην προκειμένη περίπτωση, déjà vu είναι όταν έχει κάποιος την ψευδαίσθηση ότι κάτι πρωτόγνωρο το έχει ξαναζήσει, ενώ jamais vu όταν παρουσιάζεται μια κατάσταση γνωστή σαν πρωτόγνωρη, σαν αίσθημα ανοικειότητας.

ΈΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΣΕ ΌΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ, ΕΙΝΑΙ Η ΈΓΚΑΙΡΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ.

Οι Γερμανοί, που είναι μεθοδικοί άνθρωποι και μετρούν τα πάντα με προσοχή, μπήκαν στον κόπο και έκαναν μια εκτεταμένη στατιστική της τελευταίας περίπου δεκαετίας˙ ότι υπάρχει μια μεγάλη καθυστέρηση στην τοποθέτηση της σκλήρυνσης κατά πλάκας, διότι οι ασθενείς κατευθύνονται σε γιατρούς, οι οποίοι αργούν να καταλάβουν το πρόβλημα και πολλές φορές κάνουν λάθος διάγνωση. Σαν παράδειγμα αναφέρω ότι ένα περίπου 40% δείχνει μεγάλη καθυστέρηση στους οφθαλμιάτρους, όπου «ψάχνονται» για θολούρα ή διπλωπία και δεν γίνεται ο απαιτούμενος έλεγχος. 20%-30% διανέμεται και σε παθολόγους, ορθοπεδικούς για κινητικά και ορθοπεδικά προβλήματα, τα οποία παίρνουν άλλο διαγνωστικό δρόμο από αυτόν που πρέπει. Γενικά, όσο και αν ακούγεται περίεργο, ο ασθενής ο ίδιος πρέπει να εξαντλεί τις διαγνωστικές ικανότητες, προκειμένου να έχει την έγκαιρη θεραπεία.

ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ, ΔΙΑΦΟΡΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΣΚΛΗΡΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΥΧΗΣ ΚΑΙ ΧΑΝΕΤΑΙ ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για έναν νεαρό ασθενή, ο οποίος μετά από κατάχρηση αλκοόλ  ένιωσε διαταραχές από τα μάτια και αποδόθηκε στην κακή ποιότητα αλκοόλ. Αφού ξεχάστηκε για αρκετούς μήνες, επανήλθαν αυτά τα συμπτώματα πάλι από χρήση αλκοόλ, αλλά πολύ εντονότερα. Αυτή τη φορά ο εκτενής νευροφυσιολογικός έλεγχος κατέδειξε ότι πίσω από την κατάχρηση της αλκοόλης, το αληθινό παθολογικό αίτιο ήταν το υπόβαθρο μιας σκλήρυνσης κατά πλάκας. Αυτό μας δίνει την αφορμή να πούμε ότι σε οποιαδήποτε  παθολογική εμφάνιση, πριν αποδώσουμε την αιτία σε τυχαία αίτια, πρέπει να γίνεται εκτεταμένος έλεγχος, τουλάχιστον σε συμπτωματολογίες που μοιάζουν με σκλήρυνση κατά πλάκας.

Η ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΤΟΜΟΓΡΑΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΗ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ, ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΛΗ ΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΤΟΜΟΓΡΑΦΙΑ.

Η ουσιαστική διαφορά είναι ότι με αυτήv μπορούμε να μετρήσουμε και τις συγκεντρώσεις των αμινοξέων στον εγκέφαλο. Τα δε αποτελέσματα μπορούν να δώσουν νέες συγκεκριμένες πληροφορίες. Τον τελευταίο καιρό η μέθοδος αυτή χρησιμοποιήθηκε και σαν διαφοροδιαγνωστικό στοιχείο, σε ότι αφορά μια μονοφασική μορφή σκλήρυνσης κατά πλάκας, σε σχέση με μια οξεία απομυελινωτική εγκεφαλομυελίτιδα. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι μόνο με τα ευρήματα της υπολογιστικής μαγνητικής τομογραφίας, είμαστε σε θέση να κάνουμε μια συγκεκριμένη διαφοροδιάγνωση και να τροποποιήσουμε την ανάλογη θεραπεία. Με αυτό αφορμή, μπορούμε να πούμε ότι τουλάχιστον μια φορά σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, πρέπει να γίνεται έρευνα με την υπολογιστική μαγνητική τομογραφία.