ΠΟΛΥ ΤΑΚΤΙΚΑ ΣΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΝΕΑΣ ΏΣΗΣ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΦΛΕΓΜΟΝΗ, ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΣΥΓΧΥΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ, ΣΥΝΗΘΩΣ ΣΥΝΟΔΕΥΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΠΥΡΕΤΟ.

Η συγχυτική αυτή διαταραχή έχει τη βάση της σε συγκεκριμένα σημεία του κεντρικού συστήματος, που έχουν διασύνδεση με τις λειτουργίες του προσανατολισμού. Έτσι είναι πολύ συνηθισμένο σε ώσεις της σκλήρυνσης κατά πλάκας με εμπύρετη συνοδεία και η παροδική εμφάνιση διαταραχών του προσανατολισμού που συμβαδίζουν ταυτόχρονα με ένα αίσθημα κόπωσης, καταβολής και τάση για ύπνο. Στις περιπτώσεις αυτές είναι απολύτως αναγκαία η γρήγορη επανεκτίμηση της κατάστασης και η άμεση θεραπεία, προκειμένου να αποφευχθούν οι συνέπειες.

ΜΙΑ ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΗ ΈΡΕΥΝΑ, ΠΟΥ ΈΓΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ ΤΟΥ ΒΑΝΚΟΥΒΕΡ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΑΣΘΕΝΩΝ ΜΕ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ, ΈΔΕΙΞΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.

Η έρευνα ήταν αμιγώς επιδημιολογική, δηλαδή κατέγραψε εξελίξεις, αποτελέσματα (καλυτέρευση-χειροτέρευση) σε χρονικά διαστήματα, ψάχνοντας τη δυναμική της νόσου και όχι τις τυχόν θεραπευτικές επιπτώσεις. Η έρευνα έγινε με βάση τη σκάλα Κούρτσκε, που μετράει αριθμητικά την κατάσταση της αρρώστιας στα διάφορα κλινικά στάδια. Βρέθηκε λοιπόν ότι μετά το χρονικό διάστημα μιας σχετικά ήρεμης περιόδου , πέντε με είκοσι ετών , κατά κανόνα, υπάρχει μια έξαρση της εξέλιξης της νόσου με σημαντική αύξηση της βαρύτητας των συμπτωμάτων και της επιπλοκής της κατάστασης του ασθενούς. Με βάση τις παρατηρήσεις των Καναδών επιστημόνων παραμένει ανοιχτό το ερώτημα κατά πόσο αυτός ο αναμενόμενος χρόνος της χειροτέρευσης πρέπει να καλυφθεί ιατρικά και φαρμακευτικά, προκειμένου να έχουν οι ασθενείς την κατάλληλη ποιότητα ζωής.

Η ΚΕΦΑΛΑΛΓΙΑ ΤΑΣΗΣ, ΜΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΧΥΤΗ ΑΜΒΛΕΙΑ ΣΥΣΦΙΚΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ, ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΈΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΛΕΟΝ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟΥΣ ΤΥΠΟΥΣ ΚΕΦΑΛΑΛΓΙΑΣ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ.

Επειδή αυτός ο τύπος της κεφαλαλγίας έχει μια χρόνια και έντονη, σταθερής έντασης, συμπτωματολογία με μια διαταραχή της αιματολογικής ροής στον αυχένα επηρεάζει πολλές φορές δυσμενώς ή ακόμη κάποιες φορές προκαλεί την εμφάνιση αυξημένης συμπτωματολογίας της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Ασθενείς που πάσχουν από τη νόσο πρέπει να το ξέρουν αυτό και αφού αφήσουν να πιστοποιηθεί η διάγνωση, να λάβουν μια ανάλογη θεραπεία από το θεράποντα γιατρό, προκειμένου να αποφευχθούν οι επιπλοκές χωρίς λόγο.

ΣΥΝΟΣΗΡΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΈΧΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΤΑΚΤΙΚΑ.

Από την εμφάνιση απλών λοιμώξεων μέχρι συνδυασμού μεταβολικών διαταραχών, όπως διαβήτης και θυρεοειδίτιδες. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η πείρα έχει δείξει ότι η πρώτη εμπλοκή που εμφανίζεται σαν σύμπτωμα είναι ψυχικές διαταραχές του τύπου σύγχυσης και κατάθλιψης. Αυτό δείχνει άμεσα μια συμμετοχή εγκεφαλικών δυσλειτουργιών που προκλήθηκαν εξαιτίας της συνοσηρότητας. Δείχνει, δηλαδή, μια εξέλιξη της νόσου. Στις περιπτώσεις αυτές η θεραπευτική πείρα επιβάλλει άμεση αντιμετώπιση προς όλες τις κατευθύνσεις για όσο χρονικό διάστημα και αν χρειαστεί. Το θεραπευτικό δόγμα είναι να μη μείνει καμιά υπολειμματική συμπτωματολογία, εάν δεν κατορθωθεί αυτό με σιγουριά˙ η παθολογική διαδικασία της συνοσηρότητας θα εξελιχθεί περαιτέρω εις βάρος του ασθενούς.

Η ΛΙΠΟΣΩΜΙΑΚΗ ΔΟΞΟΡΟΥΒΙΚΙΝΗ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΜΟΝΤΕΡΝΟ ΑΝΤΙΚΑΡΚΙΝΙΚΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ, ΚΑΤΑ ΚΥΡΙΟ ΛΟΓΟ, ΣΤΟΥΣ ΚΑΡΚΙΝΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ.

Η ιδιαιτερότητα αυτής της ουσίας είναι ότι ,τεχνικά, περιβάλλεται από ένα στρώμα λίπους, το λεγόμενο λιπόσωμα, το οποίο έχει δυο ουσιαστικά προτερήματα. Η λιποσωμιακή δοξορουβικίνη, λόγω των λιποσωμάτων, έχει περισσότερο χρόνο να μείνει επικολλημένη και να εξουδετερώσει τα καρκινικά κύτταρα και κατά δεύτερο λόγο να μειώσει στο ελάχιστο τις παρενέργειες τους έναντι των υγιών ιστών. Από σύμπτωση παρατηρήσαμε τη λιποσωμιακή δοξορουβικίνη σε δυο ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, μιας ελαφριάς και μιας προχωρημένης μορφής. Και οι δυο ασθενείς δέχτηκαν για μακρύ χρονικό διάστημα τη θεραπεία αυτή και κατόπιν συγκρίνοντας τα αποτελέσματα της, όσον αφορά τη δράση για το μαστό αλλά και τη νευρολογική συμπτωματολογία, βρέθηκε μια ουσιαστική βελτίωση και στις δυο περιπτώσεις. Η μια μάλιστα ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακή, διότι ήρθε μια μη αναμενόμενη βελτίωση λόγω εξάντλησης των υπολοίπων ανάλογων θεραπειών.

Ο ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ, ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΗΤΗ, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΈΧΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ.

Ένας από τους πιο ουσιαστικούς κλινικούς λόγους είναι ότι στις εκρήξεις (ώσεις) στη σκλήρυνση κατά πλάκας, το μοναδικό ουσιαστικό όπλο που έχουμε είναι το φάρμακο της κορτιζόνης. Η κορτιζόνη, με τη σειρά της, δημιουργεί μια αύξηση του διαβήτη, μεγαλώνει δηλαδή το ιατρικό πρόβλημα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, που η αντιμετώπιση είναι πολύ δύσκολη, πρέπει γιατροί και ασθενείς να συμβιβαστούν με μια προσπάθεια μεικτής θεραπείας για ένα χρονικό διάστημα μέχρι να εξισορροπήσει το πρόβλημα. Δηλαδή, μπορεί να χορηγηθεί για σύντομο διάστημα μια κορτιζονούχος αγωγή κάτω από αυστηρές διαιτολογικές προϋποθέσεις και αντιδιαβητικά φάρμακα.