Ετικέτες αντιμετώπιση, θεραπευτικό δόγμα, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, συνοσηρότητα

Ετικέτες ανοσολογική ανοχή, αυτοάνοσα νοσήματα, ρευματοειδής αρθρίτιδα, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, συνοσηρότητα, hashimoto

Ετικέτες κοινή εμφάνιση συμπτωματολογίας, κοινή θεραπευτική αγωγή, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, συνοσηρότητα

ΑΡΚΕΤΑ ΤΑΚΤΙΚΑ ΚΛΙΝΙΚΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΣΥΝΑΝΤΟΥΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ. ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΤΩΣΗ Ή ΕΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟΝ ΚΟΙΝΟ ΠΑΡΑΝΟΜΑΣΤΗ;
Η σχιζοφρένεια, σε αντίθεση με την σκλήρυνση κατά πλάκας, έχει μια πιο θολή κλινική εικόνα και πολύ πιο περίπλοκα συμπτώματα, που πολλές φορές δυσκολεύουν την διάγνωσή της.
Αντίθετα, η σκλήρυνση κατά πλάκας σχεδόν πάντα έχει συγκεκριμένη συμπτωματολογία και σαφείς διαγνωστικές εξετάσεις, που δεν δυσκολεύουν την πιστοποίηση της και θεραπεία της.
Αρκετές φορές, όμως, έχουμε την συνύπαρξη των δυο ασθενειών, με ισχυρότερη την μία ή την άλλη συμπτωματολογία, αλλά, οπωσδήποτε μικτή κλινική εικόνα. Η σύμπτωση αυτή συμβαίνει πάρα πολύ τακτικά, έτσι ώστε να εκφράζεται η λογική ερώτηση, αν αντί για συνύπαρξη δυο κλινικών εικόνων έχουμε μόνο μία.
Συνήθως, σε αυτές τις περιπτώσεις οι γιατροί έχουν μια «μπακαλίστικη» τακτική και θεωρούν αυτή που εκδηλώνεται πρώτη πως είναι και ο κύριος εκπρόσωπος της παθολογικής κατάστασης που καταγράφεται.
Κάποιες ομάδες ήλεγξαν τα πράγματα πιο συστηματικά και βρήκαν ότι και η σχιζοφρένεια πολύ τακτικά έχει συμπεριφορά αυτοάνοσου νοσήματος με κρίσεις και υφέσεις και πολλές φορές και οργανικά αντισώματα από τον εγκεφαλικό ιστό.
Έτσι, δεν είναι λίγοι οι επιστήμονες που εδώ και πολύ καιρό αποδίδουν ένα «αυτοάνοσο χαρακτήρα» και στην σχιζοφρένεια με μια παθογένεια παρόμοια με την σκλήρυνση κατά πλάκας.
Σε μια εξέταση που διήρκεσε περίπου δύο χρόνια, με ασθενείς που είχαν και τις δύο ασθένειες, έγινε εντατική παρακολούθηση των συμπτωμάτων και των δύο νοσημάτων, ενώ λάμβαναν ανοσοκατασταλτική θεραπεία λόγω της σκλήρυνσης κατά πλάκας.
Παράλληλα, γίνονται ψυχομετρικές και νευροφυσιολογικές εξετάσεις τόσο στην αρχή και στο τέλος της θεραπείας, όσο και στο μεταξύ τους διάστημα. Τα αποτελέσματα παρουσίασαν μια χαρακτηριστική βελτίωση και των δύο νοσημάτων, όταν υπήρχε επιτυχία της ανοσοκατασταλτικής αγωγής.
Έτσι, βρέθηκε, λοιπόν, ότι τα δύο νοσήματα σε αυτούς τους ασθενείς δεν είχαν μια «παράλληλη» πορεία μόνο, αλλά, και μια κοινή θεραπευτική αντίδραση από την ανοσοκατασταλτική θεραπεία.
Όπως και να έχει, είναι φανερό πως υπάρχει και μεγάλη συγγένεια ανάμεσα στις δύο ασθένειες και τακτική και κοινή «εκπροσώπηση» στις εγκεφαλικές αλλοιώσεις.

Δημοσιεύτηκε στο EUROPEAN NEUROPSYCHOPHARMACOLOGY.

Ετικέτες ανοσοκαταστολή, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ, συνοσηρότητα, σχιζοφρένεια

ΠΟΛΥ ΤΑΚΤΙΚΑ Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΣΥΝΟΔΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΚΑΙ ΨΥΧΩΣΕΙΣ. ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΥΤΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΡΚΕΤΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΟΙΝΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο να συνοδεύεται η ασθένεια της σκλήρυνσης κατά πλάκας από συναισθηματικές (ψυχωτικές) διαταραχές ή σύνδρομα. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πάντα δύσκολη η μεικτή θεραπεία και ιδιαίτερα, η εκτίμηση των αποτελεσμάτων της.
Κάποτε με τον σκοπό αυτό εξετάσαμε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας και συναισθηματικές ψυχώσεις, διαφόρων θεραπειών. Εκεί φάνηκε καθαρά ότι αναμενόμενα οι μεικτές θεραπείες είχαν τα καλύτερα αποτελέσματα.
Η έκπληξη ήταν πως κορυφαίας αποτελεσματικότητας θεραπεία ήταν οι μεικτές θεραπείες που περιείχαν και ανοσοσφαιρίνες. Εκεί τα θεραπευτικά αποτελέσματα ήταν κατά 20% μεγαλύτερα από τα υπόλοιπα. Ιδιαίτερο δε ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι πέρα από την ευεργετική θεραπευτική συνδρομή που είχαν οι ανοσοσφαιρίνες για τη σκλήρυνση κατά πλάκας, παρουσίασαν και ιδιαίτερα ευεργετική δραστηριότητα στη ρύθμιση της συμπτωματολογίας των ψυχώσεων. Γεγονός που αφήνει υποψίες για την κοινή ρίζα των δύο νοσημάτων.

Δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό EUROPEAN NEUROPSYCHOPHARMACOLOGY, April 1999; 9 (1), S17.

Ετικέτες ανοσοσφαιρίνες, θεραπεία, παθογένεια, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ, συναίσθημα, συνοσηρότητα, ψύχωση

Τόσο η σκλήρυνση κατά πλάκας, όσο και η σχιζοφρένεια έχουν πάρα πολύ χαρακτηριστικές συμπτωματολογίες και ελάχιστα κοινά σημεία επαφής. Είναι κλινικά «αυτόνομα» νοσήματα και πολύ δύσκολα μπορεί η συμπτωματολογία του ενός να υπερκαλύψει αυτή του άλλου.
Συνήθως, η συζήτηση προκύπτει για αυτόν τον συνδυασμό όταν έχουμε ασθενείς που εμφανίζουν ταυτόχρονα κλινικά σημεία και από τις δύο αρρώστιες και τότε η ερώτηση που απομένει, και κατά κύριο λόγο επεξεργάζεται από το ιατρικό προσωπικό, είναι ποιο από τα δύο νοσήματα εμφανίστηκε χρονικά πρώτο.
Ο λόγος που τίθεται αυτή η ερώτηση είναι κυρίως θεραπευτικής σημασίας, για να γνωρίζει ο γιατρός λογικά με ποια αγωγή θα αρχίσει πρώτα. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για την συνύπαρξη των δύο νοσημάτων.
Πριν μια δεκαετία είχε καταστεί δυνατόν στο ιατρείο μας η συγκέντρωση αρκετών περιστατικών που παρουσίαζαν και τα δύο νοσήματα ταυτόχρονα και έχρηζαν επίσης ταυτόχρονης αγωγής.
Όπως ήταν αναμενόμενο, η σχιζοφρένεια αντιμετωπίστηκε θεραπευτικά με αντιψυχωτικά φάρμακα, ενώ στη σκλήρυνση κατά πλάκας επιμείναμε με μια ανοσοκατασταλτική θεραπεία, που ήταν τότε της μόδας (μιτοξανδρόνη).
Όντως η δράση της αντιψυχωτικής αγωγής, όσο καιρό αφέθηκε μόνη της, έφερε ελάχιστα αποτελέσματα. Αντίθετα με τη χορήγηση της ανοσοκαταστολής, τα κλινικά αποτελέσματα στην σκλήρυνση κατά πλάκας ήταν θεαματικά, όμως, ταυτόχρονα υποχώρησαν επίσης γρήγορα και τα αντιψυχωτικά συμπτώματα.
Σε ορισμένους ασθενείς υποχώρησε μάλιστα η σχιζοφρενική συμπτωματολογία τελείως, έτσι που να μπορεί κανείς να θεωρήσει ότι ήταν αποτέλεσμα της ανοσορρυθμιστικής αγωγής.
Οι έρευνες και σε αυτό το γκρουπ των ασθενών και σε άλλους με παρόμοια ψυχολογία συνεχίστηκαν για τα επόμενα χρόνια έως και τώρα, όπου πραγματικά αποτελέσματα παραμένουν σταθερά, έτσι που να μπορεί κανείς να υποθέσει ότι στην σχιζοφρένεια σίγουρα υπάρχει και μια αυτοάνοση ρίζα στην παθογένεια της.
Άλλωστε, και στην πλειάδα των περιστατικών είχαμε υφέσεις και εξάρσεις, δηλαδή μια ημιτονοειδή πορεία που παρουσιάζουν όλα τα αυτοάνοσα νοσήματα.
Θεωρώ, λοιπόν, ότι με αυτή τη μακρά εμπειρία στην διάγνωση και θεραπεία των δύο αυτών νοσημάτων, όντως υπάρχει μια παθογενής αλληλοκάλυψη και μια κοινή ρίζα αυτοάνοσου χαρακτήρα, η οποία πρέπει να τύχει ανάλογης αντιμετώπισης.

Gongresso Internazionale – NEW TRENDS IN SCHIZOPHRENIA, TEN YEARS LATER – Bologna 6-9 Aprile, 1998

Ετικέτες ανοσορρύθμιση, θεραπεία, μιτοξανδρόνη, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ, συνοσηρότητα, σχιζοφρένεια

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΥΤΟ ΑΝΑΛΥΕΙ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ 2000 ΣΤΟ 22Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ.
Τόσο η σκλήρυνση κατά πλάκας, όσο και η θυρεοειδίτιδα του Hashimoto είναι πλέον πολύ γνωστές νοσολογικές οντότητες με χαρακτηριστική συμπτωματολογία η καθεμία, όπως και ειδικά διαγνωστικά κριτήρια, καθώς επίσης και θεραπευτικές μορφές.
Πολύ λίγα πράγματα θα έχει ένας ερευνητής κάθε φορά να προσθέσει για την μία ή την άλλη, αν δεν υπάρξει κάτι το αληθινά ασυνήθιστο. Στην προκειμένη περίπτωση στο τότε χρονικό διάστημα (περίπου 10 χρόνια πριν) το ασυνήθιστο και σχεδόν άγνωστο ήταν η νοσολογική συνύπαρξη των δύο ασθενειών στον ίδιο ασθενή.
Μάλιστα, από καθαρή συγκυρία, στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα ενός έως δύο ετών βρέθηκαν τέσσερα περιστατικά με τον ίδιο συνδυασμό ασθενειών, όπου τα δύο εμφάνισαν πρώτα την μία και τα άλλα δύο πρώτα την δεύτερη ασθένεια.
Και οι δύο ασθένειες πιστοποιήθηκαν με τα τότε διαγνωστικά μέσα της εποχής, χωρίς να υπάρχει αμφιβολία για την ύπαρξη της μίας ή της άλλης. Η συνύπαρξη τω δύο νοσημάτων στον ίδιο ασθενή έφερε μια θεραπεία ανοσοκατασταλτικού τύπου σε συνδυασμό με κορτικοστερεοειδή, δηλαδή, φάρμακα που δικαιολογούνται και για την μία και για την άλλη νοσηρή οντότητα.
Παρακολουθώντας την πορεία της νόσου, πριν και μετά την θεραπεία, κατ’ εξακολούθηση, με τις ανάλογες εξετάσεις για το χρονικό διάστημα περίπου ενός χρόνου, βρέθηκε μια σημαντική βελτίωση σε όλους τους ασθενείς με διαρκή χαρακτήρα των κλινικών στοιχείων και των δύο νοσημάτων.
Τα συμπεράσματα μας από αυτές τις παρατηρήσεις ήταν ότι μάλλον πρόκειται για ανοσολογικές διαταραχές, περίπου κοινής ρίζας και του ιδίου τύπου, έτσι ώστε να δικαιολογείται η μεγάλη επιτυχία της κοινής θεραπείας σε όλους.
Το γεγονός αυτό υπήρξε μια απόδειξη της ύπαρξης της λεγόμενης συνοσηρότητας στα αυτοάνοσα νοσήματα και επιβάλλεται για αυτόν τον λόγο, όταν έχουμε έστω και ένα αυτοάνοσο νόσημα και υπάρχει η υποψία για κάτι ακόμη, ο έλεγχος σε βάθος, προκειμένου να εντοπίσουμε όλη την έκταση της νόσου.
Τουλάχιστον για την σκλήρυνση κατά πλάκας και την νόσο του Hashimoto αυτό είναι απαραίτητο.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο : International Journal of Neuropsychopharmacology, 2000, V9, S1:S306

Ετικέτες ανοσοκαταστολή, θεραπεία, θυρεοειδής, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ, συνοσηρότητα, hashimoto

ΤΟ ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ, ΟΠΩΣ ΤΟ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Η ΛΕΞΗ, ΕΧΕΙ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΜΕ ΤΟ ΚΛΑΣΙΚΟ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ. Η ΜΟΝΗ, ΑΛΛΑ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΗΛΙΚΙΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ.
Ο λόγος που γράφουμε σήμερα για το νεανικό πάρκινσον είναι η μεγάλη συχνότητα εμφάνισης που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια. Μέχρι πριν μία εικοσαετία, όταν εμφανιζόταν κάτι τέτοιο, θεωρούταν ιδιαίτερο γεγονός και τύγχανε άμεσης δημοσίευσης.
Τα τελευταία χρόνια επιδημιολογικά έχει έρθει μία φοβερή έξαρσή του. Υπάρχουν χώρες, όπως Ιαπωνία, Αλγερία, Γαλλία, Πορτογαλία, και κυρίως Ιαπωνία, όπου η συχνότητα εμφάνισής του πλέον το κάνει να είναι ένα οξύ νευρολογικό πρόβλημα. Ενώ παλιά ο μέσος όρος ηλικίας ήταν 44,5 έτη, τώρα έχει κατέβει ο χρόνος εμφάνισής του στα 23,2 έτη. Έχει παρατηρηθεί ακόμα και σε παιδιά ηλικίας 8 ετών.
Η κλινική του εικόνα είναι χαρακτηριστική με σύσπαση των κινήσεων, τρόμο, σπασμωδικότητα, βραδυκινησία, αστάθεια, με αργή προοδευτική μορφή και άνιση προσβολή των άκρων. Δηλαδή, είναι δεξιά ή αριστερά τονισμένο κάθε φορά.
Το χαρακτηριστικό του είναι ότι υποχωρεί άμεσα στη χορήγηση ντοπαμίνης. Αν και διαγνωστικά, δεν υπάρχει κανένα πλέον πρόβλημα, πολλές φορές η συνοσηρότητά του π.χ. με τη σκλήρυνση κατά πλάκας, ρευματοειδή αρθρίτιδα, νεανικό διαβήτη κλπ, δείχνει ότι μάλλον έχει και ένα γενετικό αυτοάνοσο χαρακτήρα.
Πρόκειται για μια υπόθεση, που επιβεβαιώθηκε τα τελευταία χρόνια, σα νόσημα κληρονομούμενο μερικές φορές κατά τον επικρατούν χαρακτήρα μέσω κάποιου γονιδίου που ονομάζεται πάρκιν.
Στη χώρα μας για αυτούς τους ανθρώπους δεν υπάρχει καμία ιδιαίτερη μέριμνα, δηλαδή, κάποια ομοσπονδία, κλινική μονάδα ή τέλος πάντων, μία επιστημονική πανεπιστημιακή θέση, που ασχολείται αποκλειστικά με το πρόβλημα.
Η αντιμετώπιση είναι πρόχειρη και γίνεται με βάση αντιπαρκινσιονικά φάρμακα με τον ίδιο τρόπο, όπως στου ηλικιωμένους παρκινσιονικούς ασθενείς. Τα αποτελέσματα είναι πενιχρά, διότι αυτού του είδους οι θεραπείες είναι συντόμου διαρκείας (2-3 χρόνια) και μετά χάνεται η φαρμακοδυναμική που έχουν οι ανάλογες ουσίες και αυξάνεται το πάρκινσον με δραματικές εξελίξεις.
Αν και το νεανικό πάρκινσον δεν αποτελεί άμεσα ιδιαίτερο κίνδυνο για τη ζωή του ασθενούς, η εξέλιξη και οι παρενέργειες του, και κυρίως η κοινωνική απομόνωση που επιβάλει, καθώς και οι πτώσεις ορμονών και των νευροδιαβιβαστών, φέρει πολύ σύντομα σα συνοσηρό φαινόμενο την εμφάνιση μιας μέγιστης κατάθλιψης.
Συνήθως, αυτή είναι κρυμμένη πίσω από τα πρωτοπαθή συμπτώματα με αποτέλεσμα να μη λαμβάνεται υπόψη στην κλινική θεραπεία, και ο άρρωστος να «κατρακυλά» όλο και περισσότερο σε δυσχερέστερες κλινικά και θεραπευτικά θέσεις.
Πρόκειται για μια κλινική εικόνα, που αποτελεί απόλυτη ανάγκη για έγκαιρη διάγνωση, άμεση θεραπεία, ψυχολογική υποστήριξη και κυρίως, σωστή ενημέρωση του οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος.
Η εφαρμογή αυτής της θεραπείας είναι «αργά και σταθερά» χωρίς διακοπή, γιατί οι διακοπές της αγωγής και της υποστήριξης επαναφέρουν την συμπτωματολογία άμεσα πολλές φορές και πιο έντονα. Γενικά, πρόκειται για μια νοσηρή κατάσταση που δεν αφήνει περιθώρια αναμονής και άσκοπου χρόνου.

Ετικέτες κατάθλιψη, νεανικό πάρκινσον, νευρολογία, πάρκινσον, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ, συνοσηρότητα