Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΜΕ ΤΗ ΓΝΩΣΤΗ ΤΗΣ ΠΟΛΥΠΛΕΥΡΗ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΈΡΕΥΝΑΣ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΩΝ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΩΝ.

Ο έρευνες αυτές για την καλύτερη διάγνωση, στοιχειοθέτηση και θεραπεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας εμφανίζουν, κατά καιρούς, αποτελέσματα που εκπλήσσουν πάρα πολλούς. Ενώ ταυτόχρονα δίνουν βάσιμες γνώσεις για καλύτερη αντιμετώπιση της νόσου. Κάνοντας εκτεταμένες ηλεκτροεγκεφαλογραφικές καταγραφές σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, βρέθηκε σε ποσοστό πάνω από 70% ότι το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα κάποια στιγμή του εικοσιτετραώρου παρουσιάζει επιλεπτογενείς διαταραχές. Μάλιστα, η προσεκτικότερη έρευνα έδειξε ότι σε αρκετά μεγάλο ποσοστό οι ίδιοι οι ασθενείς παρουσιάζουν και το φαινόμενο της αύρας. Με την κατάλληλη αντιεπιληπτική αγωγή παρατηρήθηκε μια ουσιαστική βελτίωση των συμπτωμάτων της σκλήρυνσης κατά πλάκας σε ικανοποιητικό βαθμό. Πρόκειται για ένα νέο στοιχείο που πρέπει να εκτιμηθεί και να χρησιμοποιηθεί σαν αφετηρία για μεγαλύτερη έρευνα.

ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΕ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΈΧΟΥΜΕ «ΜΟΝΟΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΕΣ» ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΥΠΟΔΗΛΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΈΝΑΡΞΗ ΜΙΑΣ ΏΣΗΣ.

Η έναρξη κάθε ώσης της σκλήρυνσης κατά πλάκας είναι σαν το λόττο. Αν έχεις τύχη και το αντιληφθείς, μπορείς έγκαιρα να το αντιμετωπίσεις καθαρά και σύντομα. Αν υπάρχουν όμως παρερμηνείες, τότε εγκαθίσταται σαν βλάβη πιθανόν και σαν καινούργια εστία στον εγκέφαλο, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα επιπλέον χρόνιο πρόβλημα. Τέτοια προβλήματα στη σκλήρυνση κατά πλάκας πρέπει να αποφεύγονται πάση θυσία, γιατί με το χρόνο έχουν ένα αθροιστικό κλινικό αποτέλεσμα. Πρέπει λοιπόν, μετά από κάθε περίεργη περίπτωση, ο ασθενής να συμβουλεύεται το γιατρό και να αποφασίζουν την έναρξη και τον τρόπο της κατάλληλης θεραπείας. Στην περίπτωση της αυτόματης κένωσης αυτό είναι απολύτως απαραίτητο.

ΈΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΕΝΟΣ ΤΡΟΠΟΥ ΖΩΗΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΈΧΕΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΣΟ.

Ένας ασθενής με σκλήρυνση κατά πλάκας έχει το δικαίωμα πλήρους συμμετοχής στην κοινωνία, στο γάμο, στην ψυχαγωγία, στον αθλητισμό. Βέβαια όλα αυτά σε μια αναλογία με τα συμπτώματα που αφήνει η νόσος. Αλλά ακόμη και όταν έχουμε πλήρη υποχώρηση των συμπτωμάτων, σε καμιά περίπτωση δεν έχουμε  ολική ίαση και υποθετικά η αρρώστια παραμονεύει πάντα. Ο ασθενής σε αυτό το σημείο θα πρέπει να απαλλαγεί από τα ιδεοψυχαναγκαστικά του σύνδρομα και να «τιμά» την αρρώστια του για να μην τον ενοχλεί και αυτή. Θα πρέπει ο ίδιος να βρει το φυσιολογικό για αυτόν μέτρο επιβάρυνσης και να εντοπίσει το «ποσό» της ενέργειας που χρειάζεται για την καθημερινότητα. Να γνωρίζει δε ότι κάθε υπέρβαση σε αυτούς τους τομείς, κλείνει μελλοντικούς κινδύνους επανεμφάνισης της συμπτωματολογίας της αρρώστιας.

ΑΡΚΕΤΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ Ή ΑΠΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ, ΑΝ ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΛΑ, ΈΧΟΥΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΙΣΘΗΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΕ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙΟΥ Ή ΠΑΤΕΡΙΤΣΑΣ.

Δυστυχώς υπάρχει η ευρεία κοινωνική προκατάληψη και ο «υποτιθέμενος στιγματισμός» του ασθενούς, όταν χρειάζεται κάποιο βοηθητικό εργαλείο για την κίνηση του. Βέβαια, στις περισσότερες περιπτώσεις η συμπλεγματική συμπεριφορά του ιδίου του ασθενούς είναι υπεύθυνη και όχι η κοινωνική επιρροή. Όπως όμως και να έχει το θέμα, παραμένει ένα ανοιχτό ζήτημα για πολλούς ασθενείς που επικαλούνται λόγους καλαισθησίας και κοινωνικής προβολής.

Αντικειμενικά ένα μπαστούνι ή πατερίτσα, για τη σύγχρονη κοινωνική αντίληψη στην Ελλάδα, δεν αποτελεί κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Αποτελεί όμως μια ανάγκη σε ότι αφορά την αποκατάσταση του ασθενούς. Αν και το μπαστούνι είναι ένα στοιχειώδες «εργαλείο» βοήθειας για την επανεξάσκηση και επαναδραστηριοποίησης  της βάδισης, λόγω της λειτουργικότητας του είναι απαραίτητο. Έτσι πρέπει να το χρησιμοποιούν όσο το χρειάζονται οι ασθενείς και μετά να το αφήνουν.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΈΡΕΥΝΕΣ ΈΧΟΥΝ ΔΕΙΞΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΌΤΙ Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ,ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ, ΈΧΕΙ ΜΙΑ ΕΞΕΛΕΓΚΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ.

Με βάση μια σκάλα μέτρησης, τη λεγόμενη σκάλα Κούρτσκε, όλα αυτά τα χρόνια με αριθμητικά αποτελέσματα μετρούν οι γιατροί τις αυξομειώσεις της συμπτωματολογίας της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Με βάση αυτές τις μετρήσεις παραμένει πάντα ένα μεγάλο ερωτηματικό εάν θα πρέπει σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας να λαμβάνει χώρα μια θεραπεία ακόμα και σε περιόδους ύφεσης. Μέχρι τώρα επειδή δεν υπάρχει ευχέρεια  πολλών αποτελεσματικών θεραπειών, ίσχυε η παροιμία για τη σκλήρυνση κατά πλάκας να «πάθεις για να μάθεις». Τα τελευταία χρόνια με την πληθώρα των νέων φαρμάκων και των καινούργιων θεραπευτικών δυνατοτήτων και το ανέβασμα ποιότητας της ζωής επιβάλλεται ένα μίνιμουμ θεραπευτικής αγωγής σαν προστασία, ακόμα και όταν έχουμε μια σαφής εμφανιζόμενη βελτίωση.

Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΝΕΥΡΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΔΡΟΜΑ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ.

Τα συμπτώματα αυτά δε χαρακτηρίζουν συγκεκριμένες επιληπτικές κρίσεις, απλώς προειδοποιούν για τυχόν εμφάνιση τους. Σε ένα ποσοστό περίπου 4%-5%των ασθενών με σκλήρυνση κατά πλάκας εμφανίζονται και επιληπτικές κρίσεις. Σε πολλαπλάσιο ποσοστό υπάρχουν τα πρόδρομα επιληπτικά συμπτώματα, τα οποία, δυστυχώς, δεν αναγνωρίζονται και έτσι δεν αντιμετωπίζονται ανάλογα με θεραπευτική αντιεπιληπτική αγωγή. Το αποτέλεσμα είναι να χειροτερεύει η κλινική συμπτωματολογία της σκλήρυνσης κατά πλάκας, διότι αυτά προκαλούν συνεχώς νέες εγκεφαλικές βλάβες. Η λύση στο πρόβλημα αυτό είναι η καταγραφή πολύωρου ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος που να δίνει τη δυνατότητα της έγκαιρης εντόπισης τους και θεραπευτικής αντιμετώπισης τους.