ΓΕΝΙΚΑ ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΔΥΟ ΠΡΑΓΜΑΤΑ˙ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ  ΠΟΛΛΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΖΕΥΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΣ «ΣΥΝΤΑΓΕΣ».

Έτσι, πολλές φορές, χωρίς να το θέλουν και οι ίδιοι γίνονται θύματα χρήσης πολλών φαρμάκων (πολυτοξικομανία), χωρίς να φταίνε οι ίδιοι. Το δυσάρεστο εδώ είναι πως μετά, η όποια μορφή «αποτοξίνωσης» σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας είναι πολύ πιο δύσκολη από ότι στους υπόλοιπους, λόγω της υποκείμενης ανοσολογικής βλάβης. Θέλει πολύ μεγάλη προσπάθεια για να γίνει τόσο η «αποτοξίνωση» όσο και η απεξάρτηση. Έτσι λοιπόν σε αυτές τις περιπτώσεις, μόλις εντοπίσουμε πρόβλημα παρόμοιας υφής καταφεύγουμε στα άμεσα θεραπευτικά μέτρα, γιατί αλλιώς έχουμε κλινικές περιπλοκές.

ΤΑ ΓΑΓΓΛΙΟΣΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΑ ΤΟΥ ΣΙΑΛΙΚΟΥ ΟΞΕΟΣ GM1 KAI GM2, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΥΨΗΛΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΑΠΟΜΥΕΛΙΝΩΣΗΣ.

Τα γαγγλιοσίδια στις παθήσεις αυτές εισχωρούν στους νευρώνες και δρουν σαν μικρές «ωρολογιακές βόμβες», προάγοντας έτσι την απομυελίνωση τόσο στο κεντρικό όσο και στο περιφερικό νευρικό σύστημα. Αυτά μαζί με κάποιες κυτοκίνες, όπως είναι οι IL6, είναι η παθολογική βάση των απομυελινωτικών νοσημάτων του κεντρικού και περιφερικού νευρικού συστήματος. Η υπόνοια για την παθολογικότητα αυτών των ουσιών υπήρχε πάντα και ιδιαίτερα σαν δεύτερο στάδιο μιας βακτηρίασης μόλυνσης. Τα τελευταία χρόνια με την τεχνολογία και τις νέες ανακαλύψεις της ανοσοβιολογίας πλέον αυτά μπορούν να πιστοποιηθούν και να μετρηθούν. Δυστυχώς, είναι ακόμη πολύ νωρίς προκειμένου να βρεθεί μια ουσιαστική θεραπευτική απάντηση για αυτά τα προβλήματα.

ΈΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΤΑΚΤΙΚΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΑΙΦΝΙΔΙΑΣ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ Ή ΥΠΟΤΡΟΠΗΣ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΒΙΣΜΟΣ.

Κατά κανόνα, ο παραλυτικός στραβισμός εμφανίζεται αργότερα στην αρχή των ώσεων, αφού έχει διαγνωστεί η αρρώστια. Στην περίπτωση αυτή, χάνουν οι άξονες των οφθαλμών τον παράλληλο άξονα τους και εμφανίζουν έντονη διπλωπία λόγω των διπλών ειδώλων. Τα είδωλα αυτά γίνονται πιο έντονα όταν ο ασθενής βλέπει προς την μεριά πλέον του παραλυτικού μυ. Σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να υπάρξει αυτοδιόρθωση του στραβισμού και να έχουμε εναλλασσόμενο στραβισμό για λίγο διάστημα.  Τόσο διάστημα, ώστε να περάσει η ώση ή μέχρι να εμφανιστεί η χειροτέρευσή του. Στις περιπτώσεις του παραλυτικού στραβισμού στη σκλήρυνση κατά πλάκας, η χορήγηση αντιφλεγμονώδους θεραπείας πρέπει να είναι άμεση.

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΕΙ ΩΣ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΔΙΑΧΥΤΗΣ ΑΠΟΜΥΕΛΙΝΩΣΗΣ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΕΙ.

Το σύνδρομο Αλεξάνδρου εμφανίζεται νωρίς στην παιδική ηλικία με σύμπτωμα τις κρίσεις, τη μακροκεφαλία, τις διαταραχές της κίνησης, τον υδροκέφαλο, την άνοια βασιζόμενα όλα σε απομυελινωτικές αλλοιώσεις. Επειδή η αρχή της ένδειξης του συνδρόμου του Αλεξάνδρου αρχίζει από την παιδική ηλικία και φτάνει να εκδηλωθεί και δέκα χρόνια μετά, καμιά φορά μπορεί με τον χαρακτήρα της λευκοδυστροφίας να εμφανίζεται και σε μεγαλύτερες ηλικίες όπου κυριαρχεί η σπαστικότητα ψευδοπρομηκική συνδρομή. Μέχρι στιγμής, δεν έχουν πιστοποιηθεί περισσότερα από 500 κρούσματα και η θεραπεία που προτείνεται είναι γονιδιακή.

Η ΟΠΤΙΚΗ ΝΕΥΡΙΤΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑΣ ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ, ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ Η ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ Ή ΈΛΛΕΙΨΗ ΑΡΚΕΤΗΣ ΠΕΙΡΑΣ, ΤΗ ΘΕΩΡΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΈΝΑ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΟ ΚΑΙ ΆΤΥΠΟ ΓΕΓΟΝΟΣ.

Δυστυχώς, αν κανείς ξεκινήσει με την αισιόδοξη «πατέντα» ότι δεν πρόκειται να εμφανιστεί, τότε αναβάλλεται κάθε θεραπεία και ο κίνδυνος επανεμφάνισης και εξέλιξης της νόσου είναι σχεδόν βέβαιος. Η εμφάνιση της οπτικής νευρίτιδας πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη ακόμα και περισσότερο από την σκλήρυνση κατά πλάκας, λόγω της «μεμονωμένης» συμπτωματολογίας και ελαφρότητας του περιστατικού. Πάντως οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι μια χωρίς καθυστέρηση στην αρχή οπτική νευρίτιδα μετατοπίζει για μεγάλο χρονικό διάστημα τα συμπτώματα της και δημιουργεί προϋποθέσεις απομάκρυνσης του κινδύνου της εμφάνισης της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Μπορεί για λόγους αμιγώς επιδημιολογικούς, η οπτική νευρίτιδα να καταγράφεται σαν αυτόνομη νοσολογική οντότητα, όμως με την πάροδο του χρόνου είναι σίγουρο το πλησίασμα της προς μια γενικευμένη εικόνα σκλήρυνση κατά πλάκας.

ΟΙ ΡΕΤΡΟΪΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΟΜΑΔΑ ΙΩΝ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΌΛΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΧΩΡΗΜΕΝΟΙ.

Το ιδιαίτερο με αυτούς τους ιούς είναι ότι έχουν μια ιδιαίτερη προτίμηση περιπλοκών, σε περιπτώσεις που είναι αδύναμο το νευρικό σύστημα, όπως στην περίπτωση της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Όταν μάλιστα η αδυναμία αυτή συνδυάζεται με θυμικές καταστάσεις, όπως θυμός, ένταση κ.τ.λ., τότε η αρνητική επίδραση και η παθολογική δράση των ρετροϊών είναι ακόμη πιο ισχυρή. Βέβαια, η διαφοροποίηση τους δεν είναι πρακτικά εύκολη για κάθε ασθενή ανά πάσα στιγμή, αλλά ενδείκνυται, κατά καιρούς, να γίνεται μια ανίχνευση για την ύπαρξη τους ή για προηγούμενης εμφάνισης τους μέσω αντισωμάτων. Σε ασθενείς με τέτοιο ιστορικό, όποτε υπάρχουν επιπλοκές, πρέπει a priori να δίνεται και συμπτωματική και προστατευτική αγωγή, προκειμένου να προφυλάσσει τον ασθενή από μια καινούργια ώση.