ΠΛΕΟΝ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΟΛΟ ΚΑΙ ΤΑΚΤΙΚΟΤΕΡΑ ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ ΦΛΟΙΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΣΚΠ.
Καμιά φορά τυχαίνει να έχουμε νευροφυσιολογικά (εικόνα) την απόδειξη επιλεπτογενών εκφορτίσεων με ταυτόχρονη χαρτογράφηση (κόκκινο χρώμα) σε στερεοεγκεφαλογράφημα. Επειδή είναι γνωστό ότι σε πολύ υψηλό ποσοστό έναντι του φυσιολογικού πληθυσμού είναι αυξημένη η επιληψία στην ΣΚΠ ποσοστό περίπου 5-6% θα έπρεπε να εξεταστεί και η περίπτωση παθογένεσης νέων εστιών στην βάση αυτή.

Το σημαντικό είναι ότι ο ίδιος δεν είναι σε θέση να πολεμήσει αυτό το αίσθημα.
Αναμενόμενα κάτι ανάλογο αντιμετωπίζουμε τακτικά και σε ασθενείς με ΣΚΠ.
Το «αναμενόμενο» αναφέρεται στο γεγονός ότι στις δύο ομάδες ανευρίσκεται μια υψηλή ποσότητα συγκεκριμένων ιστοσυμβατικών αντιγόνων (DR 2).
Η παρουσία αυτών των ιστοσυμβατικών αντιγόνων κάνει ύποπτη και την ναρκοληψία σαν μια μορφή αυτοάνοσου νοσήματος με συγγενική παθογένεια στην ΣΚΠ.

Η ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΤΙΚΗ ‘Η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ.

Άσχετα όμως πια κατεύθυνση παίρνουν οι εγκεφαλικές διεργασίες που την προκαλούν, έχουν την ίδια λειτουργία και αποτέλεσμα. Στην ΣΚΠ οι εγκεφαλικοί σχηματισμοί παραγωγής της συγκίνησης είναι ταυτόχρονα και διεγέρτες του ανοσοποιητικού συστήματος. Άρα έχουμε μια κατάσταση όπου με σιγουριά η κάθε είδους συγκίνηση φέρνει μια εγκεφαλική αντίδραση που έχει επίδραση στη ΣΚΠ. Όσο και αν διαβάζεται σαν πολύ τετριμμένη διατύπωση είναι όμως ταυτόχρονα μια απόλυτα σίγουρη παρατήρηση που ανά πάσα στιγμή αυξάνει τη συμπτωματολογία της ασθένειας. Πρέπει να δίνεται μεγάλη προσοχή στην αποφυγή συγκινήσεων για τις περιπτώσεις αυτές.

Ένας τέτοιος αφορισμός ήταν ότι η ΣΚΠ είναι μια ασθένεια των νέων και σπάνια παρουσιάζεται σε μεσήλικες. Σήμερα πλέον ξέρουμε ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Η ΣΚΠ είναι μια διάγνωση για κάθε ηλικία ακόμα και για πολύ προχωρημένη. Υπάρχουν περιπτώσεις που έχουν αναφερθεί και διαγνωστεί συμπτώματα ΣΚΠ σε ηλικίες ογδόντα και ενενήντα ετών.
Βέβαια σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε και συνωδά συμπτώματα άλλων νοσημάτων όπως Devkin’s ή διάφορες νευραλγίες και εγκεφαλοπάθειες που είναι δευτερογενή συμπτώματα της ΣΚΠ. Συνεπώς όταν υπάρχει σύμπτωμα πρέπει να ακολουθήσει διάγνωση και εφόσον πιστοποιηθεί να ξεκινήσει η θεραπεία. Μόνο με αυτόν τον τρόπο έχουμε σωστή αντιμετώπιση της ΣΚΠ.

Η διαγνωστική της σημασία είναι πολύ μεγάλη αλλά δυστυχώς δεν έχει καθιερωθεί απόλυτα στη συνείδηση γιατρού, ελέγχων, επιδημιολόγων και γενικά φορέων υγείας. Έτσι που παρουσιάζονται τακτικά δυσλειτουργίες για την εκτέλεση τους λόγω του κόστους που έχει. Το κόστος αυτό για τη σημερινή πραγματικότητα παραμένει ακριβό αλλά είναι ουσιαστικό. Διότι θέτοντας την έγκυρη διάγνωση εξοικονομούμε τεράστια ποσά από χαμένες εξετάσεις και λάθος θεραπείες. Ακόμη περισσότερο εξοικονομείται χρόνος και χρήμα κάνοντας σκιαγραφικό διότι με τον τρόπο αυτό η διαγνωστική ικανότητα της MRI ανεβαίνει σε ποσοστό 20%-25% παραπάνω.

Οι διαταραχές πανικού δεν μπορούν να ξεφεύγουν και από τους ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας. Λόγο δε της ιδιομορφίας της νόσου είναι πολύ πιθανόν να είναι και αυξημένες. Η ιδιαίτερη μορφή του προβλήματος είναι πως σε κάθε ασθενή με σκλήρυνση κατά πλάκας δημιουργεί και μια ανοσολογική αντίδραση που επιβαρύνει την αρρώστια σε μικρό ή μεγάλο βαθμό ανάλογα με τη διάρκεια της αντίδρασης. Πολλές φορές έχει παρατηρηθεί ότι η διαταραχή πανικού μπορεί να είναι ο εκλυτικός παράγοντας μιας «έκρηξης» συμπτωματολογίας της σκλήρυνσης κατά πλάκας.