ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑΣ (ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ) ΠΑΝΤΑ ΠΥΡΟΔΟΤΕΙ Η ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΝΟΣΟΥ.
Έτσι σε περιπτώσεις σκλήρυνσης κατά πλάκας όπου υπάρχει μια ιδιαίτερη ευαισθησία ως προς την υποδοχή εξωτερικών γεγονότων ή στενάχωρων διαδικασιών τότε τίθεται σε ενέργεια ένας ολόκληρος εγκεφαλικός μηχανισμός ο οποίος φέρνει μια τοπική μεταβολική αναστάτωση σε σημεία μειωμένης εγκεφαλικής «αντίστασης» και ως εκ τούτου την απαρχή μιας νέας φλεγμονώδους διαδικασίας μιας εστίας.
Το συμπέρασμα είναι ότι πάση θυσία θα πρέπει να αποφεύγονται αυτές οι αιτίες που δημιουργούν τις καταστάσεις αυτές και επιφέρουν νέα προβλήματα σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας.

ΣΤΗΝ ΟΠΤΙΚΗ ΝΕΥΡΙΤΙΔΑ ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΌΛΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΝΟΙΑ ΌΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΧΙΚΟ ΣΥΜΠΤΩΜΑ ΤΗΣ ΣΚΠ.
Οι βασικές εξετάσεις που γίνονται, είναι η μέτρηση της οπτικής οξύτητας και τα οπτικά προκλητά δυναμικά.
Η μέτρηση της οπτικής οξύτητας είναι μια διαγνωστικά ισχυρή μέθοδος, αλλά παίζει ρόλο και η «υποκειμενική» αντίληψη του ασθενούς. Σε αντίθεση με αυτή, τα οπτικά προκλητά δυναμικά και μάλιστα η μέτρηση των οπτικών πεδίων μέσω των δυναμικών, είναι μέθοδοι απαλλαγμένες από την υποκειμενική κρίση του ασθενούς. Στην περίπτωση αυτή, έχουμε έναν ερεθισμό του οπτικού νεύρου και μια ταυτόχρονη καταγραφή από το κέντρο του οπτικού φλοιού.
Αποτελούν μια διαγνωστική μέθοδο, η οποία και εντοπίζει το πρόβλημα της οπτικής νευρίτιδας και καταγράφει την έκταση του προβλήματος.
Επίσης, τελείως αναίμακτα και ανώδυνα, μπορεί να γίνει μια παρακολούθηση της πορείας της νόσου και της τυχόν αποτελεσματικότητας της θεραπευτικής αγωγής.

ΘΗΛΙΤΙΔΑ: ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΛΕΓΜΟΝΩΔΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΟΥ ΟΦΘΑΛΜΟΥ ΠΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΣΑΦΕΙΑ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΟΠΤΙΚΗΣ ΘΗΛΗΣ, ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΘΗΛΩΝ, ΑΚΤΙΝΟΕΙΔΕΙΣ ΑΥΛΑΚΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΜΦΙΒΛΗΣΤΡΟΕΙΔΟΥΣ ΚΑΘΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΕΣ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΕΣ.
Κατά κανόνα, η θηλίτιδα ή οπισθοβολβική νευρίτιδα είναι ένα προστάδιο της ΣΚΠ, που δημιουργεί μια θολότητα στο βλέμμα και μειώνει την οπτική οξύτητα. Επειδή δεν πονάει και δεν έχει άλλα συνοδά συμπτώματα, παραμελείται τακτικά η εξέταση της από τον ασθενή. Επίσης και ο γιατρός, που διαπιστώνει ελαφριάς μορφής θηλίτιδες, ξεγελιέται πολλές φορές και νομίζει ότι πρόκειται για προσωρινές καταστάσεις, ενώ είναι μια χρόνια διαδικασία και στην περίπτωση της ΣΚΠ άμεσα εξελίξιμη. Για αυτό σε περιπτώσεις θηλίτιδας η ανάγκη αμέσου θεραπείας είναι απολύτως απαραίτητη.

ΜΙΑ ΑΠΟΜΟΝΩΜΕΝΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΟΠΩΣ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΑΣΗ, ΑΦΗ, ΚΙΝΗΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΆΚΡΩΣ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟ «ΑΠΟΜΟΝΩΜΕΝΟ» ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΣΚΠ.
Όσο πιο άτυπη συμπεριφορά έχει ένα τέτοιο σύνδρομο τόσο πιο προσιτή πρέπει να είναι και η κλινική άποψη για ΣΚΠ στο υπόβαθρο της ασθένειας.
Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν πρέπει να είμαστε φειδωλοί με τις διαγνωστικές προσπάθειες. Πάση θυσία πρέπει να γίνουν όλα τα διαγνωστικά, ακόμη αν χρειαστεί και επώδυνη διαγνωστική όπως είναι η οσφυονωτιαία παρακέντηση προκειμένου να πιστοποιήσουμε τη διάγνωση και να ξεκινήσουμε έγκαιρα τη θεραπεία.

ΓΕΝΙΚΑ ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΣΚΠ ΕΧΟΥΝ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ. ΚΥΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΗΣ ΟΠΤΙΚΗΣ ΟΔΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ ΤΗΣ.
Πολλές φορές όμως ειδικά στην ομάδα αυτή έχουμε και την εμφάνιση φωτογενούς αντανακλαστικού συνδρόμου.
Στην προκειμένη περίπτωση ύστερα από κόπωση, στέρηση υγρών, άνοδο θερμοκρασίας και πολύωρη έκθεση στο φως εμφανίζουν ασθενείς με ΣΚΠ ένα αίσθημα υπερβολικής κόπωσης με συνοδεία μιας μικρής ή μεγάλης επιληπτικής κρίσης.
Αυτό περιγράφεται και σαν φαινόμενο Ούντχοφ.
Ασθενείς με ΣΚΠ πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί σε ότι αφορά την έκθεση στον ήλιο σε συνδυασμό με την σωματική κόπωση.

ΣΕ ΚΛΙΝΙΚΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΠΟΥ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΑΥΤΟΑΝΟΣΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ Η ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΔΥΟ Ή ΤΡΙΩΝ ΜΑΖΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΞΑΦΝΙΑΖΕΙ.
Στην περίπτωση που έχουμε τη νόσο του Crohn ή ελκώδη κολίτιδα, με ταυτόχρονη συνύπαρξη της ΣΚΠ, το μόνο γεγονός που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι έχει κλινικό βάρος, είναι η απάντηση στο ερώτημα ποια από τις δύο εμφανίστηκε πρώτη.
Η κυρίως θεραπεία, και μάλιστα αυτή του στενού παθολογικού πυρήνα, είναι σχεδόν ταυτόσημη όπως είναι και οι βελτιώσεις ή χειροτερεύσεις των συμπτωμάτων και των δυο νοσημάτων. Όπως και να έχει το θέμα, πρέπει να γίνεται στενή παρακολούθηση της πορείας και των δύο και ανάλογη θεραπευτική αντιμετώπιση.