ΟΙ ΠΡΩΤΟΠΑΘΕΙΣ Ή ΑΛΛΙΩΣ ΙΔΙΟΠΑΘΕΙΣ ΔΥΣΤΟΝΙΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΦΙΣΤΑΝΤΑΙ ΣΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΝΟΣΟΥ.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, η διάγνωση και η θεραπεία είναι πιο δύσκολες γιατί έχουμε την εξέλιξη δυο νοσημάτων σε «παράλληλη κίνηση». Στη λεγόμενη δευτεροπαθή εμφάνιση της δυστονίας, το πρόβλημα είναι αμιγώς ένα επιφαινόμενο συμπτωματολογίας της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Σε αυτή την περίπτωση, μια επιτυχημένη θεραπευτική αγωγή της πρωτοπαθούς νοσηρής κατάστασης έχει άμεσα θεραπευτικά αποτελέσματα και για τη δεύτερη. Δηλαδή, θεραπεύοντας τη σκλήρυνση κατά πλάκας, μειώνονται οι δυστονίες. Πάντως, ο συνδυασμός εξακολουθεί και αποτελεί ένα δύσκολο έργο για το διαγνώστη - γιατρό, ο οποίος πρέπει να τοποθετηθεί σωστά από την αρχή της επαφής του με το πρόβλημα.

Η ΑΚΡΙΒΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΓΝΩΣΤΗ.

Παραμένουν όμως γνωστές οι βλάβες που προκαλεί στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Ένα μεγάλο ερώτημα για τους επιστήμονες παραμένει το γεγονός της διαφορετικής πορείας συμπτωμάτων σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, που έχουν σχεδόν ταυτόσημη κλινική εικόνα. Οι τελευταίες έρευνες κατέδειξαν ότι το γεγονός αυτό οφείλεται στη διαφορετική παρασκευή ειδικών πρωτεϊνών, των λεγόμενων ενδογενών οπιούχων, που εξατομικευμένα παράγει ο κάθε ασθενής στον εγκέφαλο του. Όπου αυτά είναι «ελλιπή», τόσο πιο άσχημα είναι και η κλινική εικόνα της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Το γεγονός αυτό έχει δώσει μια ώθηση για μια πρωτοβουλία σκέψης, αύξησης των ενδογενών οπιούχων, προκειμένου να βελτιωθεί η κλινική εικόνα.

Η «ΠΕΡΙ ΤΟΝ ΥΔΡΑΓΩΓΟ ΤΟΥ ΣΥΛΒΙΟΥΣ, ΦΑΙΑ ΟΥΣΙΑ» ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ, ΕΚΑΤΕΡΩΘΕΝ ΤΟΥ ΥΔΡΑΓΩΓΟΥ ΤΟΥ ΣΥΛΒΙΟΥΣ ΣΤΑ ΔΥΟ ΗΜΙΣΦΑΙΡΙΑ.

Η περιοχή αυτή είναι «πλημυρισμένη» από πολυάριθμους νευρώνες, ευαίσθητους για την επεξεργασία και σύλληψη, εκπομπή διαφόρων ερεθισμάτων. Η μη ομαλή λειτουργία του «περί τον υδραγωγό του Σύλβιους, φαιά ουσία»  έχει σαν αποτέλεσμα πάρα πολλές δυσλειτουργίες και κυρίως, σε ότι αφορά τη σκλήρυνση κατά πλάκας, δυσαισθησίες και πόνο. Ο λόγος οφείλεται στο ότι η «περί τον υδραγωγό του Σύλβιους, φαιά ουσία» είναι μια πολύ κεντρική περιοχή, όπου αναπτύσσονται σε μεγάλο βαθμό οι διάφορες απομυελινωτικές βλάβες της σκλήρυνσης κατά πλάκας.

Η ΓΕΦΥΡΑ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΜΗΚΗΣ ΜΥΕΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΠΟΥ ΤΑΚΤΙΚΑ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΟΜΥΕΛΙΝΩΤΙΚΕΣ ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ.

Αυτό έχει πολύ ουσιαστική σημασία, γιατί και οι δυο εγκεφαλικοί σχηματισμοί αποτελούν το «κανάλι» από το οποίο περνάνε οι επώδυνες καταστάσεις που δημιουργούνται στην ασθένεια αυτή. Κα οι δυο σχηματισμοί μπορεί να μην έχουν ουσιαστικό ρόλο στον πολλαπλασιασμό του πόνου, έχουν όμως τεράστια σημασία στη γρήγορη διαβίβαση του. Έτσι συνήθως, όταν παρατηρούμε διαταραχές εκεί, οφείλουμε να κάνουμε στην περιοχή εκτεταμένους ελέγχους νευροφυσιολογίας και μαγνητικής τομογραφίας, προκειμένου να αντιμετωπίζουμε τις επώδυνες καταστάσεις.

Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΤΑΙ, ΚΑΤΑ ΚΥΡΙΟ ΛΟΓΟ, ΑΠΟ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΤΗΣ ΌΡΑΣΗΣ (ΘΟΛΩΜΑ, ΔΙΠΛΩΠΙΑ, ΣΚΟΤΩΜΑ Κ.Τ.Λ.).

Μια παρόμοια συμπτωματολογία μπορεί να έχουμε και σε καταστάσεις χρόνιας, αυξημένης ενδοκρανιακής πίεσης. Μια χρόνια αυξημένη ενδοκρανιακή πίεση με διαταραχές της όρασης λόγω οιδήματος της θηλής, αστάθεια, εμετούς, ιλίγγους, και πονοκέφαλο μπορεί, λανθασμένα, για πολύ καιρό να κατευθύνει τη διαγνωστική προσπάθεια προς την πιστοποίηση για τη σκλήρυνση κατά πλάκας, χάνοντας υπολογίσιμο χρόνο για τη σωστή τοποθέτηση και θεραπεία.  Ιδιαίτερα δύσκολο γίνεται το πρόβλημα, παρά όλες τις σύγχρονες διαγνωστικές μεθόδους (νευροφυσιολογικά τεστ, μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου), όταν πραγματικά για ποικίλους λόγους έχουμε τη συμμετοχή και των δυο ασθενειών. Εκεί ακριβώς χρειάζεται η κλινική εμπειρία του γιατρού τόσο για τη διαφοροδιάγνωση, όσο και για την έγκαιρη αντιμετώπιση. Τυχόν καθυστέρηση είναι συνδεδεμένη με επιδείνωση της κατάστασης και θεραπευτικά προβλήματα.

Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΑΥΤΟΑΝΟΣΟ ΝΟΣΗΜΑ ΚΑΙ ΈΧΕΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΌΛΟ ΤΟ ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.

Τα περισσότερα όμως από αυτά, τα εμφανίζει από το σύστημα όρασης, όπου μεταξύ των άλλων παρουσιάζει και φωτοφοβίες. Δηλαδή, ενοχλητικές διαταραχές απέναντι σε κάθε φωτεινή πηγή, ακόμα και όταν υπάρχει παράλληλα πτώση της οπτικής  οξύτητας, μείωση της όρασης και αίσθημα κνησμού. Μπορεί η φωτοφοβία να  είναι αυτόνομο σύμπτωμα, αλλά μπορεί να είναι και αποτέλεσμα συνοσηρότητας με άλλες ασθένειες που συνοδεύουν τη σκλήρυνση κατά πλάκας.