ΈΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΕΝΟΣ ΤΡΟΠΟΥ ΖΩΗΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΈΧΕΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΟΣΟ.

Ένας ασθενής με σκλήρυνση κατά πλάκας έχει το δικαίωμα πλήρους συμμετοχής στην κοινωνία, στο γάμο, στην ψυχαγωγία, στον αθλητισμό. Βέβαια όλα αυτά σε μια αναλογία με τα συμπτώματα που αφήνει η νόσος. Αλλά ακόμη και όταν έχουμε πλήρη υποχώρηση των συμπτωμάτων, σε καμιά περίπτωση δεν έχουμε  ολική ίαση και υποθετικά η αρρώστια παραμονεύει πάντα. Ο ασθενής σε αυτό το σημείο θα πρέπει να απαλλαγεί από τα ιδεοψυχαναγκαστικά του σύνδρομα και να «τιμά» την αρρώστια του για να μην τον ενοχλεί και αυτή. Θα πρέπει ο ίδιος να βρει το φυσιολογικό για αυτόν μέτρο επιβάρυνσης και να εντοπίσει το «ποσό» της ενέργειας που χρειάζεται για την καθημερινότητα. Να γνωρίζει δε ότι κάθε υπέρβαση σε αυτούς τους τομείς, κλείνει μελλοντικούς κινδύνους επανεμφάνισης της συμπτωματολογίας της αρρώστιας.

ΑΡΚΕΤΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ Ή ΑΠΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ, ΑΝ ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΛΑ, ΈΧΟΥΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΙ ΑΙΣΘΗΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΕ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙΟΥ Ή ΠΑΤΕΡΙΤΣΑΣ.

Δυστυχώς υπάρχει η ευρεία κοινωνική προκατάληψη και ο «υποτιθέμενος στιγματισμός» του ασθενούς, όταν χρειάζεται κάποιο βοηθητικό εργαλείο για την κίνηση του. Βέβαια, στις περισσότερες περιπτώσεις η συμπλεγματική συμπεριφορά του ιδίου του ασθενούς είναι υπεύθυνη και όχι η κοινωνική επιρροή. Όπως όμως και να έχει το θέμα, παραμένει ένα ανοιχτό ζήτημα για πολλούς ασθενείς που επικαλούνται λόγους καλαισθησίας και κοινωνικής προβολής.

Αντικειμενικά ένα μπαστούνι ή πατερίτσα, για τη σύγχρονη κοινωνική αντίληψη στην Ελλάδα, δεν αποτελεί κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Αποτελεί όμως μια ανάγκη σε ότι αφορά την αποκατάσταση του ασθενούς. Αν και το μπαστούνι είναι ένα στοιχειώδες «εργαλείο» βοήθειας για την επανεξάσκηση και επαναδραστηριοποίησης  της βάδισης, λόγω της λειτουργικότητας του είναι απαραίτητο. Έτσι πρέπει να το χρησιμοποιούν όσο το χρειάζονται οι ασθενείς και μετά να το αφήνουν.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΈΡΕΥΝΕΣ ΈΧΟΥΝ ΔΕΙΞΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΌΤΙ Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ,ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ, ΈΧΕΙ ΜΙΑ ΕΞΕΛΕΓΚΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ.

Με βάση μια σκάλα μέτρησης, τη λεγόμενη σκάλα Κούρτσκε, όλα αυτά τα χρόνια με αριθμητικά αποτελέσματα μετρούν οι γιατροί τις αυξομειώσεις της συμπτωματολογίας της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Με βάση αυτές τις μετρήσεις παραμένει πάντα ένα μεγάλο ερωτηματικό εάν θα πρέπει σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας να λαμβάνει χώρα μια θεραπεία ακόμα και σε περιόδους ύφεσης. Μέχρι τώρα επειδή δεν υπάρχει ευχέρεια  πολλών αποτελεσματικών θεραπειών, ίσχυε η παροιμία για τη σκλήρυνση κατά πλάκας να «πάθεις για να μάθεις». Τα τελευταία χρόνια με την πληθώρα των νέων φαρμάκων και των καινούργιων θεραπευτικών δυνατοτήτων και το ανέβασμα ποιότητας της ζωής επιβάλλεται ένα μίνιμουμ θεραπευτικής αγωγής σαν προστασία, ακόμα και όταν έχουμε μια σαφής εμφανιζόμενη βελτίωση.

Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΝΟΣΟΣ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΝΕΥΡΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΔΡΟΜΑ ΕΠΙΛΗΠΤΙΚΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ.

Τα συμπτώματα αυτά δε χαρακτηρίζουν συγκεκριμένες επιληπτικές κρίσεις, απλώς προειδοποιούν για τυχόν εμφάνιση τους. Σε ένα ποσοστό περίπου 4%-5%των ασθενών με σκλήρυνση κατά πλάκας εμφανίζονται και επιληπτικές κρίσεις. Σε πολλαπλάσιο ποσοστό υπάρχουν τα πρόδρομα επιληπτικά συμπτώματα, τα οποία, δυστυχώς, δεν αναγνωρίζονται και έτσι δεν αντιμετωπίζονται ανάλογα με θεραπευτική αντιεπιληπτική αγωγή. Το αποτέλεσμα είναι να χειροτερεύει η κλινική συμπτωματολογία της σκλήρυνσης κατά πλάκας, διότι αυτά προκαλούν συνεχώς νέες εγκεφαλικές βλάβες. Η λύση στο πρόβλημα αυτό είναι η καταγραφή πολύωρου ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος που να δίνει τη δυνατότητα της έγκαιρης εντόπισης τους και θεραπευτικής αντιμετώπισης τους.

ΠΟΛΥ ΤΑΚΤΙΚΑ ΣΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΝΕΑΣ ΏΣΗΣ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΦΛΕΓΜΟΝΗ, ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΣΥΓΧΥΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ, ΣΥΝΗΘΩΣ ΣΥΝΟΔΕΥΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΠΥΡΕΤΟ.

Η συγχυτική αυτή διαταραχή έχει τη βάση της σε συγκεκριμένα σημεία του κεντρικού συστήματος, που έχουν διασύνδεση με τις λειτουργίες του προσανατολισμού. Έτσι είναι πολύ συνηθισμένο σε ώσεις της σκλήρυνσης κατά πλάκας με εμπύρετη συνοδεία και η παροδική εμφάνιση διαταραχών του προσανατολισμού που συμβαδίζουν ταυτόχρονα με ένα αίσθημα κόπωσης, καταβολής και τάση για ύπνο. Στις περιπτώσεις αυτές είναι απολύτως αναγκαία η γρήγορη επανεκτίμηση της κατάστασης και η άμεση θεραπεία, προκειμένου να αποφευχθούν οι συνέπειες.

ΜΙΑ ΕΚΤΕΤΑΜΕΝΗ ΈΡΕΥΝΑ, ΠΟΥ ΈΓΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ ΤΟΥ ΒΑΝΚΟΥΒΕΡ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΑΣΘΕΝΩΝ ΜΕ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ, ΈΔΕΙΞΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.

Η έρευνα ήταν αμιγώς επιδημιολογική, δηλαδή κατέγραψε εξελίξεις, αποτελέσματα (καλυτέρευση-χειροτέρευση) σε χρονικά διαστήματα, ψάχνοντας τη δυναμική της νόσου και όχι τις τυχόν θεραπευτικές επιπτώσεις. Η έρευνα έγινε με βάση τη σκάλα Κούρτσκε, που μετράει αριθμητικά την κατάσταση της αρρώστιας στα διάφορα κλινικά στάδια. Βρέθηκε λοιπόν ότι μετά το χρονικό διάστημα μιας σχετικά ήρεμης περιόδου , πέντε με είκοσι ετών , κατά κανόνα, υπάρχει μια έξαρση της εξέλιξης της νόσου με σημαντική αύξηση της βαρύτητας των συμπτωμάτων και της επιπλοκής της κατάστασης του ασθενούς. Με βάση τις παρατηρήσεις των Καναδών επιστημόνων παραμένει ανοιχτό το ερώτημα κατά πόσο αυτός ο αναμενόμενος χρόνος της χειροτέρευσης πρέπει να καλυφθεί ιατρικά και φαρμακευτικά, προκειμένου να έχουν οι ασθενείς την κατάλληλη ποιότητα ζωής.