Η εμφάνισή της αποδίδεται στην υπερέκκριση μιας ουσίας που λέγεται ισταμίνη. Η έκκριση της ισταμίνης εμφανίζεται τακτικά στα άτομα με αλλεργική διάθεση ή σε δυσανεξία σε διάφορους παράγοντες. Επειδή οι ασθενείς με ΣΚΠ είναι ευαίσθητοι στον τομέα αυτό σε περιβάλλον έντονου στρες αυστηρής διαμονής περιορισμού των κινήσεων, κακού εξαερισμού έχουμε μια ροπή για αυξημένη έκκριση ισταμίνης και κατά συνέπεια εμφάνιση αθροιστικής κεφαλαλγίας. Στις περιπτώσεις εντοπισμού της είναι εύκολη η αντιμετώπιση της.

Καμιά φορά τυχαίνει να έχουμε νευροφυσιολογικά (εικόνα) την απόδειξη επιλεπτογενών εκφορτίσεων με ταυτόχρονη χαρτογράφηση (κόκκινο χρώμα) σε στερεοεγκεφαλογράφημα. Επειδή είναι γνωστό ότι σε πολύ υψηλό ποσοστό έναντι του φυσιολογικού πληθυσμού είναι αυξημένη η επιληψία στην σκλήρυνση κατά πλάκας, ποσοστό περίπου 5-6% θα έπρεπε να εξεταστεί και η περίπτωση παθογένεσης νέων εστιών στην βάση αυτή.

Όταν αναφερόμαστε στο riedel πέρα από το hashimoto υπάρχει μια σκληρή μάζα στην περιοχή του αδένα με μια εκτεταμένη ίωση και χρόνια φλεγμονή η οποία αναπτύσσεται και πιέζει την τραχεία.
Η περίπτωση της χρήζει χειρουργικής αγωγής. Αλλά επειδή καμιά φορά λόγω της σκλήρυνσης κατά πλάκας που προϋπάρχει και η θεραπεία που υφίσταται όλος περιέργως μπορεί να υποχωρήσει και η φλεγμονή redel και να εμφανιστεί αργότερα. Είναι από τα περιστατικά που όντως εμφανίζονται σπάνια και κανείς δύσκολα μπορεί να τα διαφορογιγνώσκει διότι είναι “extreme” καταστάσεις διαφορετικών ειδικοτήτων. Παρολα αυτά η θεραπεία είναι μάλλον στο ίδιο κανάλι και αρκετές φορές βοηθάει.

Μια εκτεταμένη έρευνα που έγινε στο Νιου Τζέρσευ των ΗΠΑ σε ασθενείς με ΣΚΠ αφού βαθμολογήθηκε ανάλογα το επίπεδο της ατροφίας του εγκεφάλου και των παρενεργειών της ΣΚΠ στο ΚΝΣ μετά έλαβαν χώρα διάφορες ψυχομετρικές αναλύσεις προκειμένου να αναλύσουμε την γνωστική ικανότητα των ασθενών.
Πέρα από την γνωστική ικανότητα των ασθενών αυτό που έκανε πραγματικά μεγάλη εντύπωση είναι ότι παράλληλα με τις γνωστικές λειτουργίες στις οποίες εκπαιδευτήκαν ουσιαστικά οι ασθενείς, υπήρχε μια ουσιαστική βελτίωση και της κλινικής συμπτωματολογίας. Έτσι λοιπόν στις περιπτώσεις αυτές, πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι ασθενείς με ΣΚΠ που προσπαθούν να κρατήσουν τον εγκέφαλο τους σε καλή κατάσταση ταυτόχρονα έχουνε μεγάλες ελπίδες να βελτιώσουν και την κλινική συμπτωματολογία.

Ταυτόχρονα αποτελεί και το περίβλημα του νωτιαίου μυελού. Ο συνδυασμός φέρνει αρκετές δυσκολίες στην ΣΚΠ. Επειδή νευρικό σύστημα και σπονδυλική στήλη και ειδικά ο νωτιαίος μυελός, είναι σε μια στενή επικοινωνία, πολλές φορές έχουμε ιατρικές παρανοήσεις όταν συνυπάρχουν βλάβες και από τα δύο νοσήματα.
Είναι δυνατόν η κλινική εικόνα της ΣΚΠ να ξεκινάει αρκετές φορές με κύριο σύμπτωμα μια ριζίτικη διαταραχή της σπονδυλικής στήλης ή με την μορφή ενός λουμπάγκο . Σε αυτές τις περιπτώσεις για τα φαινόμενα αυτά αρκετές φορές λόγω της περιορισμένης έκτασης που δείχνουν ότι έχουν, παρερμηνεύονται σαν τοπικές αλλοιώσεις με αποτέλεσμα πολλές φορές, ιδιαίτερα σε επιμονή του πόνου, να γίνονται και οι ανάλογες επεμβάσεις. Το αποτέλεσμα είναι ότι εάν υπάρχει έλλειψη εκτενούς ιστορικού που να εξηγεί την διαφοροδιάγνωση από την πρώτη στιγμή έτσι που ασθενείς και θεράπων να γνωρίζουν ότι έχουν να κάνουν με την ΣΚΠ και μόνο, το ιατρικό πρόβλημα εξακολουθεί να συνεχίζεται πολλές φορές με άκρως δυσμενείς προϋποθέσεις και συνέπειες λόγω έλλειψης συγκεκριμένης διάγνωσης.

Λόγω αυτής της συνύπαρξης είναι αναγκαία η διερεύνηση σε κάθε περίπτωση της μιας ή άλλης νόσου η διάγνωση και της ετέρας.
Σε καταστάσεις που ανήκει η θυρεοειδίτιδα hashimoto πρόκειται από μια αύξηση του μεγέθους του αδένα το οποίο δίνει ένα αίσθημα τάσης όχι όμως πόνο είναι συχνότερο στις γυναίκες παρά στους άνδρες και χαρακτηριστικό είναι ότι σε προχωρημένες ηλικίες προκαλεί δυσφαγία.
Πιστοποιείται με την βιοψία καθώς επίσης και με την πείρα του γιατρού.
Συνήθως η θεραπεία είναι χειρουργική αλλά καλά είναι όταν συνυπάρχουν δύο αρρώστιες να αποφεύγεται οποιαδήποτε χειρουργική επέμβαση διότι η θεραπεία της μιας καταστέλλει και την άλλη.