ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΟΠΤΙΚΗΣ ΝΕΥΡΙΤΙΔΑΣ ΈΧΟΥΜΕ ΜΙΑ ΑΥΤΟΜΑΤΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ Ή ΑΚΟΜΑ ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΑ ΕΑΝ ΧΟΡΗΓΗΘΕΙ ΑΝΤΙΦΛΕΓΜΟΝΩΔΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑ.
Μετά από την αντιφλεγμονώδης θεραπεία έχουμε μια βελτίωση ύστερα από δυο εβδομάδες έως ένα μήνα στους περισσότερους ασθενείς. Μετά από έξι μήνες το 95% των ασθενών εμφανίζει κατά 50% βελτίωση και σε μερικές περιπτώσεις φτάνει και λίγο παραπάνω. Κατά κανόνα, στις περισσότερες περιπτώσεις, το σύνολο των διαταραχών του οπτικού πεδίου επανέρχεται στο φυσιολογικό. Πέρα από αυτή την τυπική πορεία που έχουν τα περισσότερα περιστατικά, υπάρχουν και ορισμένες περιπτώσεις που κυρίως σε άτυπες οπτικές νευρίτιδες, με δυσκολία θεραπευτικά, χρειάζεται περαιτέρω διαγνωστική προσπάθεια. Η χρησιμοποίηση αρκετές φορές και εικονικών φαρμάκων στις άτυπες οπτικές νευρίτιδες σε ένα 15% των ασθενών, δείχνει αρκετή βελτίωση μετά όμως από μακροχρόνια θεραπεία.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΤΑΚΤΙΚΑ, Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΣΥΝΔΥΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΆΛΛΑ ΑΥΤΟΑΝΟΣΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΚΥΠΤΟΥΝ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΈΚΡΗΞΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΝΟΣΟΥ.
Μια τέτοια κατάσταση είναι εξελκώσεις και αιμορραγίες κυρίως από τη μύτη, το στόμα και άλλα μέρη του σώματος. Περισσότερο δε, νεφρά και πνευμόνια στην αγγειίτιδα τύπου Βέγκερ. Η τελευταία εμφανίζεται σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, ιδιαίτερα μετά από θεραπείες ή ανοσοκαταστολή. Πρόκειται δε, για περιπτώσεις όπου υφίσταται η προδιάθεση και η παθογένεια της σκλήρυνσης κατά πλάκας μαζί με την τοξικότητα της ανοσοκατασταλτικής θεραπείας και μπορούν να επιτείνουν το πρόβλημα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η έγκαιρη χορήγηση κορτικοστεροειδών και αλλαγή της ανοσοκατασταλτικής θεραπείας βοηθάει σημαντικά.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙΟ ΚΑΙ ΟΥΣΙΩΔΕΣ, ΔΙΟΤΙ ,ΌΠΩΣ ΌΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ, ΚΑΘΕ ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΒΟΗΘΑΕΙ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΑΝΑΛΟΓΕΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ.
Δυστυχώς, μέχρι τώρα, ότι αφορά την επιδημιολογία της σκλήρυνσης κατά πλάκας, ήταν αποτέλεσμα πολλαπλών ερευνών, διαφόρων πηγών ασυντόνιστων μεταξύ τους. Π.χ. έλλειπαν τελείως πληροφορίες από Αφρική και σχεδόν από όλη την Ασία. Έτσι ότι αφορά συχνότητα, κατανομή κατά φύλο, εμφάνιση της νόσου κατά ηλικία αποτελούσαν και αποτελούν ένα σκοτεινό σημείο. Υπάρχει θεωρητικά η εντύπωση ότι η κεντρική και βόρεια Ευρώπη έχει μεγαλύτερη συχνότητα εμφάνισης από ότι η νότια. Υπολογίζεται, δηλαδή, ότι υπάρχουν εκατό ασθενείς ανά εκατό χιλιάδες, με ελαφρά υπερίσχυση των γυναικών. Νέες έρευνες, όμως πιο συντονισμένες, δείχνουν ότι το ποσό αυτό ανέρχεται στους τριακόσιους ανά εκατό χιλιάδες. Όπως επίσης, αποδείχτηκε εσφαλμένη η θεώρηση ότι ηλικιακά όρια της αρρώστιας είναι μεταξύ δεκαπέντε και πενήντα πέντε ετών, έχοντας μια κορυφή ανάμεσα στα είκοσι με σαράντα.

ΣΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΌΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΒΛΑΒΕΣ ΚΥΡΙΩΣ ΑΠΟΜΥΕΛΙΝΩΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΣΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΑΚΟΥΣΤΙΚΟΥ ΦΛΟΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΚΟΥΣΤΙΚΟΥ ΣΥΝΕΙΡΜΙΚΟΥ ΦΛΟΙΟΥ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΣΑΝ ΚΩΦΩΣΗ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ Η ΓΝΗΣΙΑ ΛΕΚΤΙΚΗ ΚΩΦΩΣΗ.
Αυτό δεν είναι πάντοτε πλήρες, δηλαδή δε συμβαίνει 100%, αλλά σε ένα μεγάλο ποσοστό μπορεί να ξεγελάσει τον κλινικό γιατρό και να νομίζει ότι έχει να κάνει με μια αιτία κωφότητας και έτσι ξεκινάει η ιστορία με ακουστικά κ.τ.λ. Σε καμία από αυτές τις περιπτώσεις δεν πρόκειται για βλάβη του εξωτερικού ακουστικού νεύρου και επόμενο είναι ότι ένα ακουστικό, όπως πολλές φορές είδαμε να εφαρμόζεται σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, δε βοηθάει στην περίπτωση αυτή, διότι η βλάβη είναι αμιγώς ενδοεγκεφαλική. Βέβαια μπορεί να είναι μικρότερης έντασης, έτσι που να ποικίλει η συμπτωματολογία ή να έχουμε αυξομειώσεις των συμπτωμάτων, αλλά η εικόνα του συνδρόμου είναι χαρακτηριστική και δεν πρέπει να ξεγελάει. Σε αυτές τις περιπτώσεις, βοηθάει η γενικευμένη θεραπεία εναντίων της σκλήρυνσης κατά πλάκας παρά οποιαδήποτε άλλη τοπική «μικροεφαρμογή». Π.χ. ακουστικό.

Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΈΧΕΙ ΠΟΙΚΙΛΗ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΑ ΠΡΩΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ ΤΗΣ.
Στις μυοκυμίες πρόκειται για έναν «πτερυγισμό» των μυών του προσώπου που προκύπτει από αυτόματες εκφορτίσεις του κινητικού πυρήνα του προσωπικού νεύρου. Λοιμώδεις επιπλοκές, όπως στην περίπτωση της σκλήρυνσης κατά πλάκας στον πυρηνικό πυρήνα του προσώπου στην ανάλογη εγκεφαλική περιοχή, έχουν σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση των μυοκυμιών. Ο ασθενής, πολλές φορές, δε λαμβάνει υπόψη του τη διαταραχή αυτή, έτσι ώστε να αργοπορεί η διάγνωση και η θεραπεία. Αντίθετα, ένα έμπειρο κλινικό μάτι, ξεχωρίζει την κατάσταση έγκαιρα και ακολουθεί τις διαγνωστικές και θεραπευτικές διαδικασίες που πρέπει.

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΒΛΑΣΤΟΚΥΤΤΑΡΩΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΡΕΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΣΩΣΤΑ: ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ, ΤΡΟΠΟ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΛΑΝΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ.
Βέβαια για να επιτευχθούν και τα τρία θα ήταν ιδανικό και θα μπορούσαμε για τα βλαστοκύτταρα να πούμε ότι έχουμε θεραπεία ρουτίνας.
Δυστυχώς αυτό, για τη σκλήρυνση κατά πλάκας δεν είναι ακόμη εφικτό.
Κατά κύριο λόγο, δεν ξέρουμε την αιτία της με σαφήνεια.
Δεύτερον η εφαρμογή των βλαστοκυττάρων θα μπορούσε να γίνει μόνο σαν υποκατάστατο της μυελίνης, η οποία είναι και αυτή που καταστρέφεται στη σκλήρυνση κατά πλάκας.
Ακόμη και αυτό, δεν έχει γίνει τελείως δυνατό.
Έτσι λοιπόν η υπόθεση με τα βλαστοκύτταρα είναι στη σκλήρυνση κατά πλάκας σαν το «λόττο».
Αν κάποια από τα ερευνητικά προγράμματα σκοντάψει επάνω σε μια σταθερή «κατασκευή» βλαστοκυττάρων μυελίνης θα γίνει το πρώτο μεγάλο βήμα.
Το θέμα είναι πότε?