ΣΕ ΑΡΚΕΤΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΣΚΠ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΑΙΤΙΟ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΙΔΕΟΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΕΣ ΕΜΜΟΝΕΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΕΙΚΟΝΑΣ.
Ιδεοψυχαναγκαστικές εμμονές π.χ. το «κόλλημα» σε μια υποτιθέμενη αρρώστια είναι ένα χαρακτηριστικό και τον υγιών ατόμων.
Η διαφορά τους με ασθενείς με ΣΚΠ είναι ότι στους δεύτερους διαρκεί περισσότερο, έχει μεγαλύτερη ένταση και συνοδεύεται από περισσότερα κλινικά συμπτώματα.
Μάλιστα αν γίνουν και εκτεταμένοι νευροφυσιολογικοί έλεγχοι κατά την στιγμή αυτή θα πιστοποιηθεί και η κλινική χειροτέρευση που συνοδεύει τους ιδεοψυχαναγκασμούς.
Έτσι ιδεοψυχαναγκασμός και ΣΚΠ αποτελούν ένα «εκρηκτικό» νοσολογικό πακέτο που θέλει άμεση και σωστή διάγνωση. Πέρα δε της διάγνωσης αυτής η χορήγηση αντιψυχωτικών φαρμάκων είναι απαραίτητη.

Η ΣΚΠ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΗΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΚΑΡΙΕΡΑ.
Βέβαια αυτό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον χρόνο της διάγνωσης της, τον τρόπο θεραπείας και αντιμετώπισής της.
Επειδή τα περισσότερα από αυτά είναι εφικτά και ιδιαίτερα σε δημόσιες θέσεις που υπάρχει και μεγαλύτερη κατανόηση υφίσταται μια δυνατότητα ισορροπίας. Εδώ όμως υπάρχει και ένα ιδιαίτερο αξίωμα. Πρώτα η υγεία και μετά η δουλειά.
Θα πρέπει ο εργαζόμενος και ο εργοδότης που θα πρέπει να το αποδεχτεί να δώσει στον ασθενή – άρρωστο την δυνατότητα εργασίας στα όρια των δυνατοτήτων του.
Κάθε είδους υπερβολή δημιουργεί πρόβλημα. Ιδιαίτερα ο εργαζόμενος ασθενής στην σύγχρονη στρεσογόνο κοινωνία πρέπει να ξέρει τα όρια του και εκεί ακριβώς να τοποθετεί την έκφραση εκτέλεσης του καθήκοντός του.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟ ΤΗΣ ΔΙΑΚΡΑΝΙΚΗΣ ΗΧΟΓΡΑΦΙΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΝΕΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΕ ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ
Χρησιμοποιώντας το διακρανικό ντόπλερ βρέθηκε ότι στην περιοχή μεταξύ στελέχους εγκεφάλου και αρχής νωτιαίου μυελού τα αγγεία πολύ τακτικά σε σχέση με υγιείς παρουσιάζουνε μια ουσιαστική διαφορά.
Συγκεκριμένα η φλεβώδης κυκλοφορία σε αυτήν την περιοχή είναι πάρα πολύ δύσκολη και δίνει έντονα συμπτώματα επαναφοράς του αίματος προς την μεριά του κρανίου με τρόπο τέτοιο ώστε εκεί να δημιουργούνται τοπικές φλεγμονές με αποτέλεσμα να προκύπτουν εστίες απομυελινωτικές.
Οι ερευνητές θεωρούνε ότι αυτό μπορεί να μην είναι η αιτία αλλά είναι σίγουρα μια αφορμή να προκύψει εστία σκλήρυνσης κατά πλάκας.
Η αιτία παραμένει πάντοτε στην προδιάθεση του ατόμου. Οι ερευνητές δεν είναι ακόμη σίγουροι για την παθογένεια όλου αυτού του μηχανισμού.
Πάντως οπωσδήποτε υπάρχει μια σημειολογική ουσιαστική διαφορά. Χρειάζεται κανείς να το δει κάπως «εντονότερα» και να το ελέγξει με μεγαλύτερη προσοχή.
Το ότι όμως η αρτηριώδης κυκλοφορία της περιοχής έχει μια ουσιαστική συνδρομή στην όλη παθολογική κατάσταση αυτό είναι φανερό.

ΠΑΝΤΟΤΕ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΠΟΣΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΟΙ ΓΝΩΣΤΙΚΕΣ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ
Μέχρι στιγμής εκτεταμένες έρευνες έχουν καταδείξει ότι κατά την διάρκεια της νόσου σε διάφορα σημεία υπάρχουν σαφείς γνωστικές λειτουργίες οι οποίες εμφανίζονται αναλόγως των βλαβών και της ηλικίας. Έτσι λοιπόν μετά από εκτεταμένες έρευνες έχει βρεθεί ότι υπάρχει μια πάρα πολύ αυστηρή σχέση μεταξύ της διδασκαλίας της ομιλίας και της κατάστασης της φαιάς ουσίας. Αντίθετα οι αλλοιώσεις της λευκής ουσίας επηρεάζουν πολύ περισσότερο την προσοχή και την πληροφόρηση. Δηλαδή έχουμε ένα χαρακτηριστικό στοιχείο την κάθε φορά όταν εμφανίζεται η μια ή η άλλη διαταραχή, που ακριβώς βρίσκεται η βλάβη.
Εάν παρακολουθήσουμε αυτή την σκέψη και με μαγνητικές τομογραφίες καθώς επίσης με νευροφυσιολογικές εξετάσεις όπως είναι το 24ωρο εγκεφαλογράφημα τότε έχουμε ακόμη μια μεγαλύτερη πληθώρα πληροφοριών οι οποίες σημαδεύουν πιο σωστά και την διάγνωση και την κατάσταση του ασθενούς και την πρόγνωση.

Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ. ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΕΞΕΛΙΞΗ.
Πολλοί ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας εμφανίζουνε στην αρχή ήπια συμπτώματα τα οποία μετά υποχωρούν. Άλλοι πάλι παρουσιάζουνε ύφεση για μακρές χρονικές περιόδους ή εκδηλώνουν εύκολα μη αντιμετωπίσιμες υποτροπές.
Κάποιοι άλλοι πάλι με βαρύτερα συμπτώματα εμφανίζονται τακτικότερα και άλλοι δεν παρουσιάζουνε καθόλου υφέσεις, συνεχίζεται η πορεία τους προς την χειροτέρευση χωρίς καμία διακοπή. Το πώς ρυθμίζονται εσωτερικά μέσω του ανοσοποιητικού αυτές οι υποτροπές βρέθηκε από μια έρευνα που έγινε σε 100 ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας όπου διαπιστώθηκε ότι παράγονται δύο αντισώματα των πρωτεϊνών του ελύτρου της μυελίνης και ανάλογα με τον συσχετισμό που έχουμε με τον ασθενή εμφανίζουν την ένταση η μείωση των αισθημάτων. Δηλαδή ακόμα και η κλινική εικόνα που παρουσιάζει η σκλήρυνση κατά πλάκας με τόσες διαφορετικές παραλλαγές είναι θέμα των αυτοαντισωμάτων που παράγονται και στην ποικιλία που παράγονται από το νευρικό σύστημα έτσι ώστε να ρυθμίζεται κάθε φορά η μορφή της κλινικής εικόνας.

Η ΣΚΠ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΓΝΩΣΤΕΣ «ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ» ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ 2 ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΒΑΣΑΝΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΛΗΘΥΣΜΟ ΛΟΓΩ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ.
Ποτέ άλλη νόσος νευρολογική δεν έχει ερευνηθεί τόσο πολύ και δεν έχουν γίνει τόσες προσπάθειες όσο σε αυτή την αρρώστια - χαμαιλέοντα. Μια πιθανή εξήγηση είναι η εμφάνιση πολλών συμπτωμάτων σε διαφόρους συνδυασμούς και η λάθος πεποίθηση για πολλούς ερευνητές σε ότι αφορά την θεραπεία της και της εξέλιξή της. Ερευνώντας κλινικά σίγουρες μορφές της ΣΚΠ με τις μεθόδους των προκλητών δυναμικών και της 24ωρης ηλεκτροεγκεφαλογραφικής καταγραφής βρήκαμε ότι η τελευταία είναι πολύ πιο ευαίσθητη διαγνωστικά μέθοδος από τις άλλες.
Έτσι λοιπόν βγαίνει το συμπέρασμα ότι σε όλες τις περιπτώσεις της ΣΚΠ κατά κανόνα έχουμε μια γενικευμένη εγκεφαλική διαταραχή όπως καταγράφεται και στο ηλεκτροεγκεφαλογράφημα με μια έμφαση σε κατά τόπους περιοχές.