ΒΑΣΙΖΟΜΕΝΟΙ ΣΕ ΜΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΤΙ ΤΑ ΜΟΝΟΚΛΩΝΙΚΑ ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΚΟΨΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΜΥΕΛΙΝΗΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΠΤΥΧΘΕΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΑΥΤΟ. ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΑΥΤΗΣ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΑΓΝΩΣΤΑ.
Ήδη από την μέχρι τώρα θεραπευτική πείρα, έχει γίνει γνωστό ότι αυτός που θα μπορέσει να επηρεάσει θετικά την ανοσολογική αντίδραση στην σκλήρυνση κατά πλάκας, δηλαδή την παραγωγή των ειδικών αντισωμάτων, θα μπορέσει θεωρητικά να φέρει μια θεραπευτική δυνατότητα επιπλέον.
Με τον σκοπό αυτό έχει ήδη από την φαρμακοβιομηχανία προωθηθεί στην κατανάλωση ο ειδικός ανταγωνιστής του πολύ αργού αντιγόνου 4 (very late antagonist 4, VLA-4).
Το αντιγόνο, ο ανταγωνιστής αυτός με το εμπορικό όνομα Natalizumab, εμποδίζει να περάσει από τον φραγμό του εγκεφάλου το παράγωγο του αυτοενεργού Τ-κυττάρου αντιγόνου μέσα στα εγκεφαλικά κύτταρα, προκειμένου να προκαλέσει την αντίδραση των Τ-λεμφοκυττάρων.
Αυτά με την σειρά τους, ως γνωστόν, προκαλούν όλη την επόμενη αντίδραση διαδικασίας παραγωγής απομυελίνης και κλινικής εμφάνισης της σκλήρυνσης κατά πλάκας.
Τα αποτελέσματα μέχρι τώρα που έγιναν σε πειραματόζωα έδειξαν ότι το φάρμακο αυτό κατά περιπτώσεις προκαλεί μια αναστολή βλάβης των αξόνων και μείωση των ώσεων της σκλήρυνσης κατά πλάκας.
Για πρώτη φορά που εφαρμόστηκαν στους υγιείς τα αποτελέσματα ήταν δυσάρεστα, για αυτό επαναλήφθηκε εκ νέου η επεξεργασία τους και έρχονται στην αγορά με την ελπίδα ότι δεν θα εμφανιστούν οι πρώην παρενέργειες.
Βέβαια, παράλληλα συνοδεύονται και από μια λίστα υποδείξεων κλινικών συμπτωμάτων ή προηγουμένων θεραπειών, που για να δοθούν θα πρέπει να μην έχουνε λάβει χώρα.
Εν γένει, το θέμα είναι περίπλοκο σαν θεραπευτική δυνατότητα μέχρι στιγμής υπό διερεύνηση με την ελπίδα ότι θα φέρει κάτι καλό.

Ετικέτες θεραπεία, μονοκλωνικά αντισώματα, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ, Τ λεμφοκύτταρα, natalizumab

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΜΙΑ ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΑΠΟ ΤΟ HARVARD ΤΗΣ ΒΟΣΤΟΝΗΣ, ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΜΒΟΛΙΟΥ ΤΟΥ ΤΕΤΑΝΟΥ ΣΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ.
Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι μία γνωστή νευρολογική ασθένεια με κύρια προβλήματα κινητικά, αισθητικά και ψυχικά. Έχει περιγραφεί πάρα πολλές φορές και γύρω από αυτή έχουν γίνει χιλιάδες εργασίες, σε ότι αφορά παθογένεια, εξέλιξη και συμπτώματα.
Τα τελευταία χρόνια γίνεται μεγάλη προσπάθεια να ανακαλυφθούν νέες θεραπευτικές μέθοδοι που ανακουφίζουν ή γιατρεύουν την ασθένεια.
Μία τελευταία έρευνα είναι αυτή του Harvard της Βοστόνης, η οποία είναι άξια αναφοράς, γιατί πιθανόν να έχει και ουσιώδεις θεραπευτικές προεκτάσεις. Η ανοσοποίηση μέσω της τοξίνης του τετάνου, είτε γίνεται φυσικά, είτε γίνεται με εμβόλιο, έχει βρεθεί να έχει μια προστατευτική δραστηριότητα, σε ότι αφορά την ανάπτυξη της σκλήρυνσης κατά πλάκας.
Ο λόγος είναι ότι η τοξίνη αυτή περιέχει φυσιολογικά Τ κύτταρα και έχει ένα πολύ δυναμικό, ανασταλτικό αποτέλεσμα, σε ότι αφορά την παθογένεια της σκλήρυνσης κατά πλάκας, αλλά και σε άλλες νευρολογικές αρρώστιες.
Η ομάδα επιστημόνων του Harvard εφαρμόζοντας μίας επιδημιολογική έρευνα (μετανάλυση) βρήκε, στις εξετάσεις που έκανε, ότι, παρόλο που πλέον όλος ο δυτικός πληθυσμός εμβολιάζεται με την τοξίνη του τετάνου, εάν αυτή γίνει σε δεδομένο χρόνο, υπάρχει η δυνατότητα να καθυστερήσει μέσω της ανοσολογικής δράσης που προκαλεί, τη διάρκεια εξέλιξης της παθογένειας της σκλήρυνσης κατά πλάκας.
Πρόκειται για μία πάρα πολύ σημαντική εντόπιση, διότι δίνει την ευκαιρία στη βάση αυτή να αναπτυχθεί, πέραν της θεωρίας, μία πιθανή θεραπευτική αγωγή, ακόμη στις ήδη υπάρχουσες καταστάσεις, προκειμένου να βελτιώσει ή να αποθεραπεύσει, ορισμένες περιπτώσεις με σκλήρυνση κατά πλάκας.

Ετικέτες Εμβόλια, θεραπεία, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ, Τ λεμφοκύτταρα, τέτανος, τοξίνες

ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΥΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙΤΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΗ ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑΣ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ. ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΥΣΝΟΗΣΗ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟ ΟΡΟ, ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΝΑ «ΤΡΕΞΕΙ» ΣΕ ΛΕΞΕΙΣ – ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ BLOG, ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΛΥΣΕΙ ΤΙΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΤΟΥ.
Για να καταλάβουμε πώς δημιουργείται η Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, πρέπει να δεχθούμε κατ’ αρχήν ότι υπάρχει γενετική προδιάθεση, η οποία βασίζεται σε μία ταραγμένη λειτουργία του αμυντικού υποσυστήματος του οργανισμού HLA.
Με βάση αυτό και κάτω από την επήρεια εξωτερικών παραγόντων δημιουργείται μία αύξηση των αυτοαντιδραστικών Τ – λεμφοκυττάρων, που είναι το έναυσμα για την αρχική λοιμώδη διαδικασία της σκλήρυνσης κατά πλάκας.
Τα κύτταρα αυτά περνώντας τον αιματικό φραγμό του εγκεφάλου «προσγειώνονται» στα εγκεφαλικά κύτταρα, όπου συνδέονται με ειδικά αντιγόνα και που προέρχονται από συνθετικά της μυελικής μεμβράνης, πάνω στην οποία ξεκινά με αυτόν τον τρόπο μία φλεγμονή.
Αυτή η φλεγμονή κατευθύνεται και διευθύνεται από παραγόμενα από αυτή την κυτταρογένεση πολυπεπτίδια, τις κυττοκίνες. Οι κυττοκίνες αυτές φροντίζουν να ολοκληρωθεί από την μία το καταστροφικό έργο της απομυελίνωσης και να μην προχωρήσει από την άλλη η απομυελίνωση.
Και έτσι, καθιερώνεται η διαδικασία εγκατάστασης της παθογενούς διεργασίας της σκλήρυνσης κατά πλάκας με καταστροφή μυελίνης, ολιγοδενδριτών και αξόνων.

Ετικέτες απομυελίνωση, κληρονομικότητα, κυττοκίνες, παθογένεια, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ, Τ λεμφοκύτταρα

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΥΠΕΠΤΙΔΙΩΝ ΤΩΝ ΚΥΤΤΟΚΙΝΩΝ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΕΧΕΙ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΡΟΛΟ ΣΤΗΝ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ.
Για να δημιουργηθεί μία λοίμωξη στο κεντρικό νευρικό σύστημα είναι απαραίτητο να αρχίσει μία διαδικασία προσβολής του λεγόμενου αιματικού φραγμού του εγκεφάλου. Ο φραγμός αυτός δημιουργείται από ένα δίχτυ εγκεφαλικών κυττάρων που αφήνει να περάσουν μόνο ορισμένες κατ’ επιλογήν ουσίες στον εγκέφαλο.
Όταν, λοιπόν, περάσουν κάποιες ουσίες από μία μόλυνση, ενεργοποιούνται τα λεμφοκύτταρα, τα λεγόμενα αυτοαντιδραστικά Τ – λεμφοκύτταρα. Αυτά τα κύτταρα όταν φθάσουν στον εγκέφαλο του ασθενούς, βρίσκουν ειδικά μόρια που «κολλάνε» μαζί τους και αναδιπλώνονται μέσα σε μία μεμβράνη του αγγείου, που λέγεται ενδοθύλιο.
Τη στιγμή αυτή εκκρίνονται κάποιες ουσίες που λέγονται κυττοκίνες (είναι πολυπεπτίδια), οι οποίες «βοηθούν» όλο αυτό το σύμπλεγμα να περάσει μέσα από τον φραγμό του εγκεφάλου και να «καθίσει» πάνω στα υγιή κύτταρα του εγκεφαλικού ιστού.
Σε αυτό το σημείο δημιουργούνται τοπικές λοιμώξεις που προσκαλούν κάποια άλλα κύτταρα, τα λεγόμενα μακροφάγα, που καταπίνουν και νεκρώνουν όλη την περιοχή της λοίμωξης.
Ανάλογα δε το είδος των κυττοκινών, προκαλείται και η κάθε επιμέρους βλάβη στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Έτσι, δημιουργούνται τα διάφορα επιμέρους βλαπτικά στοιχεία στη σκλήρυνση κατά πλάκας, που εκδηλώνονται με διαφορετικές κλινικές εικόνες.
Πάντως, ότι αντιμετωπίζουμε κλινικά και σε ότι ένταση παρουσιάζεται στην σκλήρυνση κατά πλάκας ξεκινάει από το «παιχνίδι» των κυττοκινών.

Ετικέτες αιματικός φραγμός, Εγκέφαλος, κυττοκίνες, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ, Τ λεμφοκύτταρα

ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΔΙΑΓΝΩΣΗ, ΘΕΡΑΠΕΊΑ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΛΕΠΤΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ HLA ΤΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ.
Τα τελευταία χρόνια με ιδιαίτερη ένταση γίνεται μία προσπάθεια να ανοίξει το κουτί με τις γνώσεις – κλειδιά γύρω από τη λειτουργία των γονιδίων στην περίπτωση της νόσου της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Και πράγματι, στο σημείο αυτό υπάρχει μία ευαίσθητη ισορροπία, που επιτυγχάνεται μέσω της διαδικασίας της ανοσορρύθμισης.
Η ανοσορρύθμιση αυτή που, όταν διαταράσσεται, δημιουργεί την παθογένεια της σκλήρυνσης κατά πλάκας, έχει τη βάση της σε έναν μηχανισμό του ανοσοποιητικού συστήματος, που έχει καθιερωθεί με την ονομασία σύστημα HLA.
Πρόκειται για ένα σύστημα ειδικών κυττάρων που κατευθύνονται από το χρωμόσωμα 6 και καθορίζουν τη ρύθμιση ειδικών πρωτεϊνών για την προετοιμασία της μεμβρανικής συμπεριφοράς των κυττάρων.
Για να το πούμε πιο απλά, ρυθμίζουν την ομαλή λειτουργία των κυττάρων. Η μεμβρανική συμπεριφορά των κυττάρων παίζει ένα τεράστιο ρόλο στην αναγνώριση ιδίων ή ξένων σωματιδίων του οργανισμού.
Από τον αναγνωριστικό ρόλο αυτό κατευθύνεται και προγραμματίζεται η δράση των Τ-λεμφοκυττάρων, που είναι τα πρώτα όπλα άμυνας του οργανισμού. Η πρόκληση δημιουργίας των Τ-λεμφοκυττάρων δημιουργείται, λοιπόν, κυρίως από δύο ομάδες HLA-αντιγόνων, αυτά που είναι φορείς πρωτεϊνικών τμημάτων DR-2 και αυτά που δεν φέρουν την ομάδα αυτή.
Τα HLA-DR2, λοιπόν, θεωρούνται τα «υπεύθυνα» για την παραγωγή ειδικών λοιμωδών ουσιών, των κυττοκινών, που βρίσκονται στη βάση της διαδικασίας της απομυελίνωσης στη σκλήρυνση κατά πλάκας.
Βέβαια, το θέμα δεν κλείνει εδώ. Υπάρχουν διαφορές ποιοτικές σε όλες αυτές τις διαδικασίες που πρέπει να εξερευνηθούν για να μάθουμε σε βάθος τις αποκλίσεις στη διάγνωση και εξέλιξη της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Έτσι, θα έχουμε και αποτελεσματικότερες θεραπείες.

Ετικέτες ανοσοποιητικό, απομυελίνωση, κυττοκίνες, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ, Τ λεμφοκύτταρα, χρωμόσωμα 6, HLA

ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟΜΥΕΛΙΝΩΣΗΣ ΣΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ.
Στη σκλήρυνση κατά πλάκας όλη η διαδικασία της καταστροφής αρχίζει με την τοπική απομυελίνωση. Με την έννοια της απομυελίνωσης περιγράφουμε την εικόνα του «ξεφλουδίσματος» της μεμβράνης (μυελίνη), που περιβάλλει τον άξονα του νευρικού κυττάρου, και παίζει το ρόλο του «αγωγού» της μετάβασης της νευρικής διέγερσης.
Η διεργασία της αποδομής της μυελίνης αρχίζει σημειακά γύρω από ένα μικρό αγγείο, κυρίως φλεβικής παροχής, περιβάλλοντάς το με έναν «αφρό». Ο πυκνός αυτός «αφρός» περιέχει κυτταρικούς σχηματισμούς με διαλυτικό ρόλο για τη μεμβράνη της μυελίνης (απομυελίνωση).
Τα στοιχεία αυτά είναι μονοκύτταρα, πλασματοκύτταρα, Τ-λεμφοκύτταρα, των οποίων ο αμυντικός ρόλος είναι ταυτόχρονα και καταστροφικός για τη μυελίνη και τα ολιγοδενδροκύτταρα, που την παράγουν.
Μαζί με τη μυελίνη η διαδικασία αυτή καταστρέφει και τους «αγωγούς», δηλαδή, τους νευράξονες. Με το χρόνο έρχεται και το τελειωτικό χτύπημα, η δραστηριότητα των μακροφάγων κυττάρων. Πρόκειται για τα κύτταρα που «τρώνε» και διαλύουν τα πάντα που έχουν ερεθιστεί από τον «αφρό», τον οποίο περιγράψαμε παραπάνω.
Ανάλογα δε με τη δραστηριότητά τους δημιουργούν πρώιμες ή παλιές εστίες απομυελίνωσης, που καταλήγουν σε αδρανή απομυελινωτικά στίγματα, τις λεγόμενες πλάκες. Μεταξύ δε αυτών και των υγιών εγκεφαλικών ιστών υπάρχει μια «γκρίζα ζώνη», όπου «μάχονται» η περαιτέρω απομυελίνωση με την επαναμυελίνωση.

Ετικέτες απομυελίνωση, μυελίνη, νευρικά κύτταρα, ολιγοδενδροκύτταρα, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ, Τ λεμφοκύτταρα