ΝΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΡΟΛΟ ΠΑΙΖΟΥΝΕ ΤΑ Τ – ΚΥΤΤΑΡΑ, Ο ΘΥΜΟΣ ΑΔΕΝΑΣ ΚΑΙ Η ΑΝΤΟΧΗ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΜΥΝΗΣ ΣΤΗΝ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ
Ο οργανισμός διαθέτει έναν δικό του μηχανισμό αυτοπροστασίας για τα αυτοάνοσα νοσήματα.
Αυτός ο μηχανισμός προστασίας εδράζεται στον θύμο αδένα που βρίσκεται λίγο πιο μπροστά από την καρδιά και είναι ένα τμήμα του λεμφικού συστήματος και κάνει ακριβώς αυτή την δουλειά. Ο θύμος αδένας μαζεύει τα Τ – κύτταρα από τον μυελό των οστών και τα εκπαιδεύει σε διαφοροποιημένα Τ – κύτταρα.
Εκεί λοιπόν τα Τ – κύτταρα μαθαίνουν να μην στρέφονται εναντίον των κυττάρων του ιδίου του οργανισμού.
Μόλις συμβεί αυτή η διαδικασία διοχετεύονται τα Τ – κύτταρα πάλι στην κυκλοφορία. Εάν κανένα από αυτά δεν προχωρήσει επαρκώς στην εκμάθηση και οργάνωση αυτοκαταστρέφεται μετά την εξαγωγή από τον θύμο αδένα και τα υπόλοιπα κανονικά επιτίθενται σε ξένα σώματα του οργανισμού.
Η όλη αυτή διαδικασία λέγεται «αντοχή» του ανοσοποιητικού.

Ετικέτες ανοσοποιητικό, αντοχή, θύμος αδένας, Τ – κύτταρα

ΑΚΡΑΙΕΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΤΑΚΤΙΚΑ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΣΕ ΠΑΡΑΛΥΣΕΙΣ
Θα πρέπει να φανταστούν πως ότι είναι το αμυντικό σύστημα για το σώμα του ανθρώπου είναι τα αισθήματα το ανάλογο για τον εγκέφαλο. Τα αισθήματα αποτελούν ένα κλίμα του ανοσοποιητικού που προστατεύει τις εγκεφαλικές λειτουργίες όταν εκτροχιάζονται. Ιδιαίτερα στην σκλήρυνση κατά πλάκας που πάρα πολύ τακτικά εμφανίζεται μια έντονη σωματική η νευρολογική διαταραχή ύστερα από ένα έντονο συναίσθημα ή την εκδήλωση κάποιων ενστίκτων πρέπει να μας κάνει ιδιαίτερα προσεκτικούς.
Ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας δεν πρέπει ποτέ να υποτιμούν το αίσθημα που προκαλείται εν θερμώ, τους διεγείρει τους (θυμώνει) και τους αναγκάζει να έρθουνε σε extreme ψυχικές καταστάσεις.
Πάντα πρέπει να υφίσταται μια ηρεμία και ησυχία διότι τα εν θερμώ «αισθήματα» διαταράζουν την ανοσοποιητική λειτουργία και η ελαττωμένη άμυνα του οργανισμού οδηγεί το κορμί σε ταλαιπωρίες. Πάρα πολύ τακτική είναι η εμφάνιση παραλύσεων μυών, άκρων ή τμημάτων του προσώπου και ιδιαίτερα των ματιών μετά από έντονη συγκίνηση.

Ετικέτες ανοσοποιητικό, αντιδράσεις παραλύσεις, εν θερμώ αισθήματα, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, συναισθήματα

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΚΑΙ ΣΠΟΡΤα σπόρ στην σκλήρυνση κατά πλάκας επιβάλλονται, φτάνει να είναι στα όρια του ασθενούς και να μην καταπονείται.
Στην σκλήρυνση κατά πλάκας περιμένουμε από την αθλητική δραστηριότητα μια ελαφρά έως και καλή βελτίωση της γενικής φυσικής κατάστασης έως και μια βελτίωση του ανοσοποιητικού συστήματος. Η βελτίωση του ανοσοποιητικού (αμυντικού) συστήματος οδηγεί στην απελευθέρωση ουσιών και νευρολογικών παραγόντων που βελτιώνουν ουσιαστικά την κατάσταση του νευρικού συστήματος.

Ετικέτες ανοσοποιητικό, βελτίωση, επιβάρυνση, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, σπορ, φυσική κατάσταση

ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΕΞΑΣΘΕΝΗΜΕΝΟΥ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟΥ, ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΥΑΛΩΤΑ ΣΤΑ ΤΣΙΜΠΗΜΑΤΑ ΕΝΤΟΜΩΝ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ.
Τα τσιμπήματα κάθε είδους εντόμων το καλοκαίρι πρέπει να θεωρούνται για τα άτομα με σκλήρυνση κατά πλάκας ιδιαίτερα επικίνδυνα και να τυγχάνουν μεγάλης προσοχής.
Συνήθως τα έντομα αυτά είναι η ξυλόμυγα (ixodes ricinus), οι μπορέλιες, τα έντομα της προκαλοκαιρινής μηνιγγοεγκεφαλίτιδας. Όλα αυτά απορροφούν διάφορες ουσίες μετά από τσίμπημα σε άλλα ζώα, οι οποίες «επεξεργαζόμενες» στο στομάχι των εντόμων μετατρέπονται σε διάφορα δηλητήρια.
Έτσι, όταν τσιμπήσουν το νέο «θύμα», πιθανόν να του προκαλέσουν περιαρθρίτιδες, περικαρδίτιδες, παραλύσεις, εγκεφαλομυελίτιδες. Ιδιαίτερα οι ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας είναι επιρρεπείς και ευπρόσβλητοι, λόγω αδυναμίας του ανοσοποιητικού τους συστήματος.
Για τον λόγο αυτό, πρέπει οι ασθενείς αυτοί τώρα το καλοκαίρι να ελέγχουν αγκώνες, γόνατα, κεφάλι και λαιμό προσεκτικά για τέτοια τσιμπήματα. Εάν βρουν κάτι, να το απομακρύνουν με μία τσιμπίδα και να μην το αλείφουν ποτέ με λάδι. Το λάδι στα ζώντα έντομα προκαλεί τη σύσπασή τους και τα κάνει πιο δηλητηριώδη.

Ετικέτες ανοσοποιητικό, έντομα, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ, τσιμπήματα

Ένα από τα παλαιότερα φάρμακα που χρησιμοποιούμε στη θεραπεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας είναι η αζαθειοπρίνη.
Κάπου στις αρχές του ‘80 μετά από αρκετές πολυκεντρικές μελέτες και μια καλή «διαγωγή» που έδειξε το φάρμακο σε διάφορα καρκινωματώδη σύνδρομα άρχισε η συνταγογραφία του σωρηδόν και στην σκλήρυνση κατά πλάκας.
Η φαρμακευτική δράση της αζαθειοπρίνης έγκειται στην μεταβολή που υπόκειται εντός του οργανισμού σε μερκαπτοπουρίνη – 6.
Ο μεταβολίτης αυτός αναστέλλει την σύνθεση DNA και RNA κυρίως σε κύτταρα με καρκινική προδιάθεση και προκαλεί μια απευαισθητοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος.
Για τη σκλήρυνση κατά πλάκας θεωρήθηκε ότι η αζαθειοπρίνη θα προκαλούσε μια μείωση του TNF-α παράγοντα και αύξηση των κατασταλτικών Τ-λεμφοκυττάρων.
Η δράση δεν αποδείχθηκε ευεργετική για τη σκλήρυνση κατά πλάκας, έτσι ώστε να θεωρηθεί η αζαθειοπρίνη φάρμακο εκλογής για την αρρώστια αυτή.
Αντίθετα, η μακροχρόνια χρήση της θεωρήθηκε και ύποπτη για την δημιουργία λεμφωμάτων.
Έτσι, απέμεινε να χορηγείται σπάνια και σαν λύση τελευταίας ανάγκης ή σαν διπολικό άλλοθι κατά την λογική ότι ο γιατρός κάτι χορηγεί και ο ασθενής κάτι παίρνει.

Ετικέτες αζαθειοπρίνη, ανοσοποιητικό, θεραπεία, λέμφωμα, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ

Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΝΕΧΗ ΔΙΑΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΙΟΥΣ. ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΙΟ «ΥΠΟΥΛΟΙ» ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΘΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ.
Πολύ τακτικά, ιδιαίτερα για τα παιδιά, ακούμε από τους γιατρούς να χρησιμοποιούν τους όρους ιοϊκή εγκεφαλίτιδα ή μηνιγγοεγκεφαλίτιδα. Με τους όρους αυτούς αναφέρονται σε λοιμώξεις του εγκεφάλου ή των «καλυμάτων» του, των μηνιγγίων από ιούς.
Συνήθως αυτές οι λοιμώξεις είναι οξείες, χρόνιες ή λανθάνουσες. Τα περισσότερα διαγνωστικά προβλήματα τα δημιουργούν οι τελευταίες και για αυτό είναι και πιο δύσκολες στην αντιμετώπισή τους.
Μία από αυτές είναι, για παράδειγμα, η λανθάνουσα απομυελινωτική εγκεφαλοπάθεια, που μπορεί να εμφανισθεί σε βάθος χρόνου, μετά από εβδομάδες ή και μήνες, ύστερα από μία λοίμωξη των αναπνευστικών οδών και προσβολή της άμυνας του οργανισμού (ανοσοποιητικό). Η αντίδραση αυτή του ανοσοποιητικού μπορεί να δημιουργήσει μία νοσολογική εξέλιξη που να μοιάζει με τη σκλήρυνση κατά πλάκας, ξεκινώντας, όμως, από έναν ιό.
Άλλο παράδειγμα είναι ότι η προσβολή από ιούς μπορεί να δημιουργήσει άνοια. Π.χ. οι ιοί του AIDS και του Epstein-Barr, κατά κανόνα, σε ένα ποσοστό πάνω από 10%, σε βάθος χρόνου φέρνουν άνοια.
Μία λανθάνουσα εγκεφαλίτιδα ελαφριάς μορφής μπορεί να έχει χρόνια συμπτώματα έναν ελαφρύ πονοκέφαλο και αίσθημα κούρασης, που να «ξεγελούν» τον ασθενή ως κάτι παροδικό.
Στην ίδια παγίδα μπορεί να πέσει και ο άπειρος γιατρός και να του ξεφύγει η διάγνωση. Σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να έχουμε και μία ιοϊκή εγκεφαλίτιδα σαν προ-στάδιο κάποιας μορφής καρκίνου, που εμφανίζεται αργότερα, πιθανόν ξεκινώντας από αυτήν. Χαρακτηριστικές είναι κάποιες μορφές μετερπητικών ιοϊκών λοιμώξεων.
Μία άλλη ομάδα ιών, οι εντεροϊοί, προκαλούν, ιδιαίτερα στις δυτικές χώρες, ασηπτικές (απύρετες) δυσδιάγνωστες μηνιγγοεγκεφαλίτιδες με ποικίλη νευρολογική συμπτωματολογία.
Γενικά, όταν έχουμε ακόμη και ελαφρά συμπτώματα από το κεντρικό νευρικό σύστημα, πρέπει πάντα, ιδιαίτερα σε παιδιά και ηλικιωμένους, να λαμβάνουμε υπόψη την λοιμογόνο δράση των ιών.

Ετικέτες άνοια, ανοσοποιητικό, εγκεφαλίτιδα, Εγκέφαλος, έρπης, ιοί, λοιμώξεις, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ, AIDS

Η ΓΟΝΙΔΙΑΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΝΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΙΟ ΜΟΝΤΕΡΝΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ ΑΝΟΣΟΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ, ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ. ΚΙ ΟΜΩΣ, ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ.
Η σκλήρυνση κατά πλάκας με τη χαρακτηριστική κλινική συμπτωματολογία παράλυσης των άκρων, διαταραχών των αισθητηρίων οργάνων και ψυχιατρικών αποκλίσεων είναι από τις πιο γνωστές μοντέρνες ασθένειες του κεντρικού νευρικού συστήματος.
Στη δημιουργία της κλινικής έκφρασης της σκλήρυνση κατά πλάκας συμβάλει τεράστια το σύστημα IGL, το οποίο αποτελεί ένα τμήμα της άμυνας του οργανισμού (ανοσοποιητικό). Συνεπώς, αφού γνωρίζουμε την προέλευσή του, θα είχε κάθε νόημα να χρησιμοποιούσαμε τη γονιδιακή θεραπεία, προκειμένου να είχαμε ένα καλό αποτέλεσμα στην αποκατάσταση ασθενών με σκλήρυνση κατά πλάκας.
Αν και οι γνώσεις μας για τη λειτουργία του ανοσοποιητικού τα τελευταία χρόνια είναι αρκετές, έτσι που μπορεί να εφαρμοστεί κλινικά η γονιδιακή θεραπεία, στη σκλήρυνση κατά πλάκας υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα, γιατί ακόμα ουσιαστικά αγνοείται ποιο είναι το γονιδιακό εκείνο έλλειμμα που δημιουργεί την κλινική της μορφή. Η γνώση του γονιδιακού μορφώματος είναι απολύτως αναγκαία για να εφαρμοστεί η γονιδιακή θεραπεία.
Για τη γονιδιακή θεραπεία χρησιμοποιούνται κύτταρα – στόχος, μέσα στα οποία εισάγεται το γονίδιο και αυτά είναι κυρίως τα αρχέγονα κύτταρα του αιμοποιητικού συστήματος. Για τη μεταφορά αυτού του γενετικού υλικού απαιτούνται φορείς – ιοί, οι οποίο δέχονται τη γονιδιακά τροποποιημένη πληροφορία, που, μετά από σύντομη καλλιέργειά της, εισέρχεται μέσα στο κύτταρο - στόχο με ένα «μεταφορικό RNA», το οποίο τροποποιεί το DNA του κυττάρου - υποδοχέα ενδοπυρηνικά, προκειμένου να αλλάξει τη δομή του και κατά συνέπεια, τη νοσηρότητα που προκαλεί.
Αυτό στη σκλήρυνση κατά πλάκας δε μπορεί να λειτουργήσει, γιατί είναι άγνωστο το υπεύθυνο γονίδιο, η λειτουργία του και οι μηχανισμοί έκφρασής του.
Για να αποφύγουμε τους πολλούς τεχνολογικούς όρους και τις δύσκολες εξηγήσεις, θα πρέπει να φανταστούμε πολύ απλά το κλειδί με την κλειδαριά. Δεν πρέπει μόνο να χωράει το κλειδί στην κλειδαριά, αλλά, πρέπει να εφαρμόζει, ώστε να μπορεί να κινητοποιεί τον οργανισμό της.
Στη σκλήρυνση κατά πλάκας γνωρίζουμε ότι υπάρχουν πολλά κλειδιά των οποίων οι κωδικοί πρέπει να συντονιστούν ανάλογα, για να ανοίξουμε τη κλειδαριά και να προχωρήσει η θεραπεία της. Το στάδιο αυτό ακόμη δεν έχει κατακτηθεί.
Πέρα από αυτό, είμαστε ακόμη υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούμε τη μόνη δραστική θεραπεία στη σκλήρυνση κατά πλάκας, που είναι η ανοσοκαταστολή. Βέβαια, ο συνδυασμός των δύο θεραπειών θα ήταν ένα ευεργέτημα, αλλά, χρειάζεται ακόμη χρόνος.

Ετικέτες ανοσοανεπάρκεια, ανοσοκαταστολή, ανοσοποιητικό, γονιδιακή θεραπεία, θεραπεία, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ, IGL

ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΔΙΑΓΝΩΣΗ, ΘΕΡΑΠΕΊΑ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΛΕΠΤΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ HLA ΤΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ.
Τα τελευταία χρόνια με ιδιαίτερη ένταση γίνεται μία προσπάθεια να ανοίξει το κουτί με τις γνώσεις – κλειδιά γύρω από τη λειτουργία των γονιδίων στην περίπτωση της νόσου της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Και πράγματι, στο σημείο αυτό υπάρχει μία ευαίσθητη ισορροπία, που επιτυγχάνεται μέσω της διαδικασίας της ανοσορρύθμισης.
Η ανοσορρύθμιση αυτή που, όταν διαταράσσεται, δημιουργεί την παθογένεια της σκλήρυνσης κατά πλάκας, έχει τη βάση της σε έναν μηχανισμό του ανοσοποιητικού συστήματος, που έχει καθιερωθεί με την ονομασία σύστημα HLA.
Πρόκειται για ένα σύστημα ειδικών κυττάρων που κατευθύνονται από το χρωμόσωμα 6 και καθορίζουν τη ρύθμιση ειδικών πρωτεϊνών για την προετοιμασία της μεμβρανικής συμπεριφοράς των κυττάρων.
Για να το πούμε πιο απλά, ρυθμίζουν την ομαλή λειτουργία των κυττάρων. Η μεμβρανική συμπεριφορά των κυττάρων παίζει ένα τεράστιο ρόλο στην αναγνώριση ιδίων ή ξένων σωματιδίων του οργανισμού.
Από τον αναγνωριστικό ρόλο αυτό κατευθύνεται και προγραμματίζεται η δράση των Τ-λεμφοκυττάρων, που είναι τα πρώτα όπλα άμυνας του οργανισμού. Η πρόκληση δημιουργίας των Τ-λεμφοκυττάρων δημιουργείται, λοιπόν, κυρίως από δύο ομάδες HLA-αντιγόνων, αυτά που είναι φορείς πρωτεϊνικών τμημάτων DR-2 και αυτά που δεν φέρουν την ομάδα αυτή.
Τα HLA-DR2, λοιπόν, θεωρούνται τα «υπεύθυνα» για την παραγωγή ειδικών λοιμωδών ουσιών, των κυττοκινών, που βρίσκονται στη βάση της διαδικασίας της απομυελίνωσης στη σκλήρυνση κατά πλάκας.
Βέβαια, το θέμα δεν κλείνει εδώ. Υπάρχουν διαφορές ποιοτικές σε όλες αυτές τις διαδικασίες που πρέπει να εξερευνηθούν για να μάθουμε σε βάθος τις αποκλίσεις στη διάγνωση και εξέλιξη της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Έτσι, θα έχουμε και αποτελεσματικότερες θεραπείες.

Ετικέτες ανοσοποιητικό, απομυελίνωση, κυττοκίνες, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ, Τ λεμφοκύτταρα, χρωμόσωμα 6, HLA

ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ΟΤΙ ΟΙ ΚΥΤΤΟΚΙΝΕΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΕΝΑΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΡΟΛΟ ΣΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ. ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΠΩΣ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑΝ ΡΟΛΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑΣ.
Οι κυττοκίνες είναι μια σειρά από διάφορα πολυπεπτίδια, που έχουν έναν κεντρικό ρόλο στην ωρίμανση και διαφοροποίηση των κυττάρων. Κυρίως, όμως, μόνες ή σε συνδυασμό έχουν ένα κεντρικό ειδικό βάρος στην άμυνα του οργανισμού, όπου με ειδικό ρόλο κατευθύνουν την ανάπτυξη, διαφοροποίηση και στόχο των διαφόρων κυττάρων της άμυνας του οργανισμού.
Η διαταραχή της ισορροπίας των κυττοκινών δημιουργεί την έξαρση στη νόσο της σκλήρυνσης κατά πλάκας λόγω της διαταραχής που προκαλεί στο αμυντικό σύστημα (ανοσοποιητικό) του οργανισμού. Όσο πιο μεγάλη η διαταραχή αυτή, τόσο πιο έντονη είναι και η κλινική εικόνα της νόσου. Στη γνώση αυτή στηρίχθηκε και στηρίζεται για πολλά χρόνια η θεραπεία για τη σκλήρυνση κατά πλάκας.
Τα τελευταία χρόνια βρέθηκε ότι ανάλογος μηχανισμός διαταραχής των κυττοκινών ενοχοποιείται και για τη διέγερση της σχιζοφρενικής συμπτωματολογίας. Αυτό ήταν ήδη υπό διερεύνηση όταν και τα δύο νοσήματα παρουσιάζονταν μαζί για πρώτη φορά, όμως, μια ομάδα του Γερμανικού Ερευνητικού Ινστιτούτου Μαξ-Πλανκ διαπίστωσε ότι υπάρχει διαταραχή κυττοκινών αυτόνομα και στις σχιζοφρένειες, γεγονός που στηρίζει μια νέα υπόθεση για τον πιθανό αυτοάνοσο χαρακτήρα των ασθενειών αυτών.
Πρόκειται για μία νέα διαγνωστική διάσταση, που ανοίγει και ένα νέο παράθυρο στη θεραπευτική αντιμετώπιση της σχιζοφρένειας.

Ετικέτες ανοσοποιητικό, αυτοάνοσα νοσήματα, θεραπεία, κυττοκίνες, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ, σχιζοφρένεια

ΣΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ Ο ΠΑΡΑΓΩΝ ΗΛΙΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΑΞΙΟΛΟΓΟΣ, ΤΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΓΝΩΣΗ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ.
Σε ορισμένες όμως παθήσεις, όπως π.χ. είναι η σκλήρυνση κατά πλάκας, είναι ουσιαστικός και για την εξέλιξη και την πρόγνωση.
Επειδή η αρρώστια αυτή επηρεάζεται κατά κύριο λόγο από την δυσλειτουργία του ανοσοποιητικού, με την πρόοδο της ηλικίας, που μειώνεται η ικανότητα του, αυξάνει και η νοσηρότητα και παθογένεια της νόσου. Εδώ, όμως, υπάρχει και μια ιδιομορφία.
Το ανοσοποιητικό στην προχωρημένη ηλικία έχει πολύ περισσότερες «αμυντικές» πληροφορίες, παρά στα νιάτα του. Είναι, λοιπόν, δυνατό αν η αρρώστια «το βρει» εξοπλισμένο με τα ανάλογα αντισώματα, να μην μπορεί να το επηρεάσει ιδιαίτερα ή να έχει μόνον μια μικρή και αντιμετωπίσιμη δράση. Το γεγονός αυτό είναι ιατρικά εκμεταλλεύσιμο διότι καθίσταται δυνατή μια προληπτική θεραπεία.
Συνδυαστικά με την ηλικία τρέχει και η ικανότητα επαναμυελίνωσης. Δηλαδή, όσο προχωράει η ηλικία, τόσο αδυνατεί ο οργανισμός να επαναμυελινώσει προσβεβλημένα κύτταρα στη σκλήρυνση κατά πλάκας.
Αυτός είναι και ο λόγος που όταν η αρρώστια εμφανισθεί με ώσεις και υφέσεις στην νεαρή ηλικία μετά γίνεται χρόνια και προϊούσα η εξέλιξη της. Αντίθετα, ότι εμφανισθεί σε προχωρημένες ηλικίες εμφανίζεται μεν με ήπια συμπτώματα, αλλά, σχεδόν πάντα σε χρόνια προϊούσα μορφή.
Γενικά, στο όλο θεραπευτικό πλάνο της σκλήρυνσης κατά πλάκας, όποτε και αν ξεκινάει αυτό, πρέπει γιατρός και ασθενής, έστω και κατά προσέγγιση, να ξέρουν τον χρόνο εφόδου της νόσου.
Γνωρίζοντας, έτσι, την αρχή της νόσου μπορεί κανείς να προβλέψει τον βιορυθμό της και να συντονίσει την θεραπεία ανάλογα.

Ετικέτες ανοσοποιητικό, επανμυελίνωση, ηλικία, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ

Η άμυνα του οργανισμού, το λεγόμενο ανοσοποιητικό σύστημα, είναι το κυρίαρχο της ζωής μας. Εδράζεται στον εγκέφαλο πολυτοπικά και η δράση του είναι ακόμη αδιευκρίνιστη. Αντίθετα, είναι πολύ γνωστά πολλά από τα νοσήματα που προκαλούνται από την δυσλειτουργία του. Ένα από αυτά, δημοφιλές στις μέρες μας, είναι η Σκλήρυνση κατά πλάκας.
Πρόκειται για μια ασθένεια του κεντρικού νευρικού συστήματος, και συγκεκριμένα της λευκής ουσίας του, που εκδηλώνεται με κινητικές, αισθητικές, αισθητηριακές και ψυχικές διαταραχές. Υπολογίζεται ότι πάσχουν περίπου 30 με 50 χιλιάδες Έλληνες, λίγο περισσότερο οι γυναίκες από τους άντρες εδώ στην Ελλάδα.
100 με 300 νέοι ασθενείς προκύπτουν ανά χρόνο. Πρόκειται, δηλαδή για μια πολύ δυναμικά εξελισσόμενη ασθένεια. Πολλές φορές εμφανίζεται και με άλλα αυτοάνοσα νοσήματα όπως είναι ο νεανικός διαβήτης, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η θρομβοπενική πορφύρα κ.τ.λ. Δηλαδή, πρόκειται, μάλλον, για μια πολυτοπική διαταραχή του ανοσοποιητικού συστήματος.
Με αφορμή αυτή την παρατήρηση ξεκινήσαμε μια επιδημιολογική έρευνα σε οικογένειες 400 γνωστών μας ασθενών με Σκλήρυνση κατά πλάκας. Στο πλαίσιο έρευνας ελέγχθηκε ποιοι συγγενείς 1ου βαθμού με τον ασθενή της Σκλήρυνσης κατά πλάκας είχαν το ίδιο ή παρόμοιο αυτοάνοσο νόσημα. Σε ένα ποσοστό περίπου 82% βρέθηκε στο οικογενειακό ιστορικό (δηλαδή, στους ασθενείς που εξετάστηκαν ή δήλωσαν ασθένεια) η ίδια ασθένεια ή παρεμφερή αυτοάνοσα νοσήματα.
Η σειρά προτεραιότητας ήταν συγγενείς ρευματοπάθειες , μεταβολικά νοσήματα, ενώ σε ποσοστό 60% παρουσιάστηκε ομοιότητα σε ψυχιατρικές ενοχλήσεις. Η τελική σκέψη είναι πως εφόσον υπάρχει στο ιστορικό κάποιας οικογένειας περίπτωση εμφάνισης Σκλήρυνσης κατά πλάκας, καλό θα είναι ο έλεγχος των συγγενών 1ου βαθμού να επεκτείνεται σε όλες αυτές τις ασθένειες που αναφέραμε αμιγώς για προληπτικούς λόγους.

Ετικέτες ανοσοποιητικό, αυτοάνοσα νοσήματα, κληρονομικότητα, πρόληψη, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ

Οι συχνές λοιμώξεις, οποιουδήποτε τύπου, κυρίως όμως ιών όπως του έρπη, του epstein-barr, διεγείρουν αρνητικά την άμυνα του οργανισμού. Αυτό οδηγεί το ανοσοποιητικό σύστημα (άμυνα του οργανισμού) στην παραγωγή εξειδικευμένων αμυντικών κυττάρων (Τ-λεμφοκύτταρα), τα οποία με τη σειρά τους δημιουργούν ανεξέλεγκτες καταστροφές και σε υγιείς ιστούς. Συνεπώς, στην ύπαρξη ή στην αρχική εμφάνιση της ΣΚΠ είναι αναγκαία η άμεση αντιμετώπιση με αντιβίωση και ανοσοκαταστολή για την ελάττωση της διέγερσης του ανοσοποιητικού προκειμένου να αποφευχθεί η δυσάρεστη αυτή εξέλιξη.

Ετικέτες ανοσοκαταστολή, ανοσοποιητικό, αντιβιοτικά, έρπης, λοιμώξεις, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, ΣΚΠ, Epstein – Barr Virus (EBV)