Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΒΛΑΣΤΟΚΥΤΤΑΡΩΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΡΕΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΣΩΣΤΑ: ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ, ΤΡΟΠΟ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΛΑΝΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ.
Βέβαια για να επιτευχθούν και τα τρία θα ήταν ιδανικό και θα μπορούσαμε για τα βλαστοκύτταρα να πούμε ότι έχουμε θεραπεία ρουτίνας.
Δυστυχώς αυτό, για τη σκλήρυνση κατά πλάκας δεν είναι ακόμη εφικτό.
Κατά κύριο λόγο, δεν ξέρουμε την αιτία της με σαφήνεια.
Δεύτερον η εφαρμογή των βλαστοκυττάρων θα μπορούσε να γίνει μόνο σαν υποκατάστατο της μυελίνης, η οποία είναι και αυτή που καταστρέφεται στη σκλήρυνση κατά πλάκας.
Ακόμη και αυτό, δεν έχει γίνει τελείως δυνατό.
Έτσι λοιπόν η υπόθεση με τα βλαστοκύτταρα είναι στη σκλήρυνση κατά πλάκας σαν το «λόττο».
Αν κάποια από τα ερευνητικά προγράμματα σκοντάψει επάνω σε μια σταθερή «κατασκευή» βλαστοκυττάρων μυελίνης θα γίνει το πρώτο μεγάλο βήμα.
Το θέμα είναι πότε?

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗΣ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΈΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΠΕΔΙΟ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ.
Πέρα όμως από την επιστημονική πλευρά υπάρχει και μια πάρα πολύ μεγάλη δημοσιογραφική έξαρση σε ότι αφορά κάθε προσπάθεια που γίνεται στον τομέα αυτό.
Τον τελευταίο καιρό, συζητούνται και τα μονοκλωνικά αντισώματα για την αντιμετώπιση μερικών μορφών της σκλήρυνσης κατά πλάκας, που κατά κανόνα όμως εφαρμόζονται χωρίς εξατομικευμένες θεραπείες στον κάθε ασθενή και χωρίς να προηγηθεί ένα γονιδιακό προφίλ τυποποίησης.
Και αυτό βέβαια δεν μπορεί να γίνει, διότι η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι ένα νόσημα πολυπαραγοντικό και ταυτόχρονα από ότι φαίνεται και έδειξαν οι τελευταίες έρευνες συμμετέχουν πάρα πολλά γονίδια, τόσο στην γέννηση όσο και στην εξέλιξη της.
Συνεπώς, η κάθε προσπάθεια χρησιμοποίησης μονοκλωνικών αντισωμάτων, «τυφλά», για τη σκλήρυνση κατά πλάκας, μπορεί να φέρει προκλήσεις, οι οποίες δεν είναι εύκολο να αντιμετωπιστούν.
Εκεί δηλαδή, που θα περιμέναμε μια καταστολή των παθογενών πρωτεϊνών που προέρχονται από διαταραγμένα γονίδια και συγκεκριμένα τμήματα αυτών, όπως είναι το RNA, μπορούμε να δούμε μια διέγερση με όλες τις συνέπειες που έχει αυτό.
Παραδείγματος χάρη μια κυτταρογένεση.
Είναι πάρα πολύ ευχάριστο το ότι η μοριακή βιολογία και η γενετική βγήκαν πλέον και στο πεδίο ενασχόλησης με θεραπεία και εντόπιση των αιτιών της σκλήρυνσης κατά πλάκας, αλλά οι εφαρμογές πρέπει να γίνονται με μεγάλη προσοχή, και ύστερα από σίγουρα πειράματα και απόλυτα συντονισμένα και σωστά αποτελέσματα.

ΌΠΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΠΟΥ ΈΓΙΝΕ ΣΤΟ ΒΗΜΑ ΣΤΙΣ 03/10/2001 ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΤΜΗΜΑ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΩΝ (ΤΕΠ).
Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα εξέλιξη όπου πλέον βρίσκονται παρόντες όλοι οι ιατροί των ενιαίων τμημάτων, που θα επιλέγονται από την αρμόδια επιτροπή του νοσοκομείου.
Η ομάδα αυτή θα έχει ένα συντονιστή, ο οποίος θα συντονίζει το πρόγραμμα κατόπιν ειδικών οδηγιών του διοικητή του νοσοκομείου και θα είναι υπεύθυνος του τμήματος επειγόντων περιστατικών.
Αυτό το τμήμα θα έχει την ιδιαίτερη δυνατότητα να προσέχει αντικειμενικά και από κοντά όλες τις εξελίξεις, μέσα σε αυτές βέβαια και αυτές της σκλήρυνσης κατά πλάκας.
Επειδή όμως εδώ, πρόκειται για μια ιδιομορφία ότι αφορά την κλινική εικόνα και τις κλινικές εκδηλώσεις της νόσου, ίσως θα έπρεπε να υπάρχει και ανάλογης εκπαίδευσης, νευρολόγος, σε αυτή την ομάδα, ο οποίος εξετάζοντας τον ασθενή, θα είχε την δυνατότητα από πρώτο χέρι, έγκαιρα και σωστά, να αντιμετωπίσει τα τυχόν προβλήματα που παρουσιάζονται προς τη κατεύθυνση αυτή.
Πρόκειται για μια ιδιαιτερότητα, η οποία είναι απόλυτη αναγκαία, διότι κατά τα γνωστά, η σκλήρυνση κατά πλάκας έχει παρά πολλές μορφές και «ιδιότυπη» κλινική συμπεριφορά, πράγμα που αναγκάζει τον γιατρό πολλές φορές να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός και εξαρτώμενος από επαναλαμβανόμενες εξετάσεις.
Όπως και να έχει όμως, θα είναι για τον ασθενή ιδιαίτερα σημαντικό και ουσιαστικό, η πρώτη εμπειρία και η σωστή αντιμετώπιση κατά την ώρα της προσέλευσης στο νοσοκομείο.
Βλέπουμε ότι και μέσα στη κρίση, οδηγούμεθα σε αποφάσεις, τέτοιες, οι οποίες μπορούν να δώσουν λύσεις σε χρόνια προβλήματα που μέχρι τώρα αντιμετωπίζονταν πιο πρόχειρα.

Η ΜΕΘΥΛΙΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ «ΕΠΙΓΕΝΕΤΙΚΟ» ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ.
Δηλαδή, ένα φαινόμενο το οποίο δημιουργεί αλλαγές στα γονίδια, κατόπιν της γέννησης. Η μεθυλίωση λοιπόν έχει παρατηρηθεί ότι είναι πιο τακτική στους ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας από ομάδες άλλων παρόμοιων νοσημάτων.
Ο κύριος λόγος της μεθυλίωσης είναι η μεταφορά μεθυλίου, επιγενετικά, από ένα γονίδιο στο άλλο, ή από μια γονιδιακή θέση σε μια άλλη.
Αυτό που ξέρουμε είναι με σιγουριά, ότι η μετάθεση αυτή προκαλεί κατά κύριο λόγο ψυχικές διαταραχές, σχιζοφρενικού ή καταθλιπτικού τύπου, αλλά μπορεί να προκαλέσει, τακτικότατα και την εμφάνιση των λεγόμενων ώσεων στην σκλήρυνση κατά πλάκας.
Δηλαδή, κάποια ιδιαίτερη διαταραχή, περιβαλλοντολογική, εξωτερική, μεταβολική, διατροφής, στρες κ.λ.π., έχοντας τη δύναμη να μεταβεί μέχρι το γονιδιακό επίπεδο, μπορεί να αναταράξει τα «μεθύλια» αυτά, μετακινώντας το σε διάφορα ποσοστά από την μια θέση στην άλλη, βάζοντας έτσι το όλο γονίδιο σε μια νέα διαδικασία, η οποία κατα κύριο λόγο είναι αρνητική και έχει νοσηρές προεκτάσεις.
Κυρίως αυτές, οι νοσηρές προεκτάσεις, εμφανίζονται με την μορφή μιας ώσης, αλλά ουσιαστικά έχουν να κάνουν και με την συνοδεία ψυχικών διαταραχών, κυρίως μανιοκαταθλιπτικών και σχιζοφρενικών τύπων.
Είναι λοιπόν πάρα πολύ μεγάλης σημασίας, και για τον θεράποντα γιατρό αλλά κυρίως και για τον ασθενή να γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή, αν υφίστανται τέτοιες διαταραχές και αν χρειάζεται να τις αποφεύγουν με θεραπευτικούς και ψυχοθεραπευτικούς τρόπους.

Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΠΟΥ ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΕΠΙΡΡΟΕΣ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗΣ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΟΠΤΙΚΟΥ ΝΕΥΡΟΥ ΜΕ ΌΤΙ ΑΥΤΟ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ.
Διπλωπίες, θόλωση του οπτικού πεδίου, απώλεια όρασης κ.τ.λ. είναι τα συνηθισμένα φαινόμενα που έχουμε σε αυτές τις περιπτώσεις.
Τα ίδια όμως ακριβώς συμπτώματα, μπορεί να παρατηρηθούν και με την μορφή εκφύλισης ωχράς κηλίδας, η οποία πρέπει να πούμε ότι στις περιπτώσεις σκλήρυνσης κατά πλάκας, απαντάτε πολύ πιο τακτικά, κυρίως για λόγους προδιάθεσης, που συμβαδίζουν με την σκλήρυνση κατά πλάκας.
Πρέπει λοιπόν έτσι, όταν έχουμε τη υπόνοια για τη μια ή την άλλη νόσο, να εξετάζουμε και τα δύο δεδομένα, προκειμένου να είμαστε σίγουροι εάν είναι κάτι από τα δυο ή και τα δυο μαζί.
Άλλωστε σε αυτές τις περιπτώσεις, θα πρέπει να αποφεύγουμε την χρήση ουσιών, οι οποίες έχουν μια δραστικότητα σε ότι αφορά την «λέπτυνση» του αίματος, διότι έτσι δημιουργείται ένας επιπλέον κίνδυνος χειροτέρευσης.
Είναι ο λόγος ότι το λεπτό αίμα μπορεί να «ξεφεύγει» ακόμη πιο εύκολα από τα αιμοφόρα αγγεία του ματιού και να οδηγεί σε απώλεια της κεντρικής όρασης για τον έναν ή τον άλλο λόγο.
Μην ξεχνάμε ότι και οι δυο αυτές μορφές τύφλωσης, είναι οι κύριες αιτίες και σε ηλικιωμένα άτομα, τα οποία όμως μπορεί να έχουν και την κληρονομική διάθεση για σκλήρυνση κατά πλάκας, έτσι ώστε να μπερδεύεται η κλινική εικόνα ακόμα περισσότερο.
Επομένως πάντοτε όταν υφίσταται η μια αιτία πρέπει να ψάχνουμε και για την άλλη.

Η ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΚΠ ΜΕ ΚΥΡΙΕΣ ΚΙΝΗΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΙΣΘΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΒΟΛΕΣ ΤΩΝ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΩΝ ΝΕΥΡΩΝ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΜΙΑΣ ΣΑΡΚΟΕΙΔΩΣΗΣ.
Η σαρκοείδωση είναι μια συστηματική νόσο που προσβάλει το ΚΝΣ περίπου στο 89% κυρίως στην βάση του κρανίου στην αραχνοειδή μήνιγγα που με συμφύσεις και κοκκιώματα μπορεί να μιμηθεί την συμπτωματολογία της ΣΚΠ. Η διαφοροδιάγνωση των δύο ασθενειών γίνεται με συγκεκριμένες εξετάσεις και η θεραπεία της σαρκοείδωσης είναι παρόμοια με της ΣΚΠ μόνο που η πορεία είναι πιο εύκολη.